Tου “ανθρωπιστικού επαγγέλματος”

0

(ιστορίες τραμπουκισμού καθημερινής τρέλας)

Αληθινές ιστορίες με ψεύτικα ονόματα

από την  Ειρήνη Κουλούρη

Τί χρειάζεται το ταλέντο να επινοείς ιστοριούλες; Τί χρειάζεται να σπας το κεφάλι σου να σκεφτείς κάτι πρωτότυπο να γράψεις στο χαρτί; Εδώ ! Η ίδια η τρελάρα η πραγματικότης, προσφέρει από μόνη της κείμενα επί κειμένων. Γράφεις βιβλία επί βιβλίων, χρονογραφήματα επί χρονογραφημάτων. Απολαύστε μεγαλείο ανθρώπινης φύσης. Εξ άλλου, αυτός είναι ο σκοπός της ύπαρξης αυτής εδώ της στήλης.

 

-Δεν είναι νορμάααλ ! Δεν είναι νορμάααλ !! Ωρυόταν η μαντάμ «του ανθρωπιστικού επαγγέλματος» (ο Θεός να την έκανε) καθώς αντίκρυσε το δίχρονο παιδάκι να τρέχει και να κρύβεται όταν είδε τα δικά της μικρά παιδιά, που μαζί με τη μάνα τους –ενοείται – ήρθαν σπίτι του επίσκεψη.

-Γιατί δεν είναι νορμάλ; Όταν ένα δίχρονο μωρό, το πλακώνει σε τρομακτικό ξύλο ένα τετράχρονο άλλο παιδάκι στην παιδική χαρά κι από τότε τρέμει στη θέα άλλου μικρού παιδιού μη το καρπαζώσει, πώς δεν είναι νορμάλ η αντίδραση; Παράξενο θάταν τόσο μικρό παιδί να είναι ΄πέρα βρέχει΄ και καθόλου να μην έχει φοβηθεί. Ούτε καν λογικό δεν θάταν…

«Δεν είναι νορμάλ. Δεν είναι νορμάλ» ξανάρχισε να ωρύεται ακόμα χειρότερα και προκλητικά προς τη μάνα, με σκληρή και άκαρδη στάση η άξεστη και αμόρφωτη κυρία του «ανθρωπιστικού επαγγέλματος». Δεν είναι …μόρφωση να πηγαίνεις σε μιά σχολίτσα μετά το νυκτερινό σχολείο σου…

Η μητέρα του δίχρονου πρασπαθεί να ξαναεξηγήσει στην … τετραπέρατη κυρία του «ανθρωπιστικού επαγγέλματος» ξανά και ξανά μη αντέχοντας να βλέπει να χλευάζει το μωρό της η ξύπνια κυρία, υποδηλώνοντας μάλιστα ότι το μωρό είναι … «με σοβαρά ψυχικά προβλήματα»… (Εδώ γελάμε).

-Το μωρό έχει δεχτεί πρόσφατα επίθεση από μεγαλύτερό του παιδάκι στην τάδε παιδική χαρά. Δεν είναι παρά μόνο πέντε μέρες. Η μάνα του άλλου παιδιού το μάζεψε όσο πιο γρήγορε μπόρεσε, μέχρι να ρθεί από λίγο πιο πέρα που έτυχε και βρισκόταν, αλλά ο μικρός της κανιβαλάκος είχε προλάβει να το σπάσει κυριολεκτικά στο ξύλο. Στο κεφάλι, στα πόδια, στα χέρια. Στα μάτια, στο στόμα, παντού.

-Δεν είναι νορμάλ, δεν είναι νορμάλ

Συνέχιζε η χαμηλού δείκτη νοημοσύνης κυρία να ωρύεται. Τί να της εξηγήσεις. Αυτή είναι δίποδο. Αυτή χαίρεται. Και δεν τη νοιάζει καμμιά ερμηνεία. Αυτή… σταματάει σ΄εκείνο που την συμφέρει. Το απομονώνει. Ποιός ξέρει γιατί; Μήπως για να το χρησιμοποιήσει κάπου; Σίγουρα, δεν είναι νορμάλ η δική της συμπεριφορά, όχι του μωρού.

Άτομα για συζήτηση είναι αυτά; Αυτηνής, άμα της είχε επιτεθεί κάποιος έξω, δεν θα τρόμαζε; Θα τρόμαζε. Η εμπειρία που έχει συσσωρεύσει από την ως τώρα ζωή της .. αφού δεν είναι δίχρονη… της υπαγορεύει να τρομάξει με μέτρο. Στην αρχή θα τρόμαζε. Μετά, θα ηρεμούσε και πιθανώς θα πήγαινε στην αστυνομία, κτλ Ενα μωρό όμως, δεν έχει εμπειρία ζωής. Αμέσως, θεωρεί ότι όλα τα μωρά/παιδιά συλλήβδην είναι επιθετικά. Τα βλέπει και τρέμει. Τί δεν μπορούσε να καταλάβει λοιπόν η κυρία; Απλά δεν την συνέφερνε. Κάπου αλλού το πήγαινε.

Το μωρό για οκτώ μήνες (τόσο του κράτησε τελικά) έτρεχε στην αγκαλιά της μάνας του πανικόβλητο κάθε φορά που αντίκρυζε άλλο παιδί. Όλες οι φίλες της μητέρας του μωρού, το ήξεραν, και απλά περίμεναν να περάσει. Όλες είχαν δει τη διαφορά. Το παιδί ξαφνικά, έπαψε να παίζει με τα παιδιά τους, τα άλλα δίχρονα που πριν ήτανε όλη μέρα μαζί. Στη διπλανή πολυκατοικία. Τώρα πια τάβλεπε, στην αρχή κρυβόταν πίσω απ΄το φουστάνι της μάνας του, κι αμέσως μετά έτρεχε και κρυβόταν σ΄όποιο δωμάτιο έβρισκε κοντινότερο. ‘Η έκλαιγε και καθόταν μόνο με τους μεγάλους. Το μωρό δεν φοβόταν μεγάλους. Φοβόταν μόνο μικρά παιδιά.

-Το παιδί είναι σοκαρισμένο, βρε. Δεν καταλαβαίνεις; Θάπρεπε να το τρέχω σε ψυχολόγο και σε παιδοψυχίατρο. Είναι σοβαρό αυτό που του συνέβη. Αλλά δεν έχω λεφτά και σκέφτομαι ΄τί νόημα έχει να το πάω σε ψυχολόγο; Ξέρω και μόνη μου ψυχολογία. Θα μου πει αυτό που ήδη ξέρω. Να το αφήσω σιγά σιγά να ξεχάσει τί πέρασε, μετά να του μιλάω (κι ό,τι καταλάβει) ότι είναι καλά τα παιδάκια και ότι μόνο ένα ήταν εκείνο το κακό παιδί και αργότερα, να αρχίσω σιγά σιγά να το φέρνω σε επαφή με άλλα παιδάκια. Κάποια στιγμή θα το ξεχάσει. Τώρα, ό,τι και να του πουν 15 ψυχολόγοι, αυτό θα αισθάνεται αυτό που εκείνο δικαιούται να αισθάνεται : τρόμο και μόνον τρόμο΄.

Η μεγαλομανής και ανεγκέφαλη κυρία του … «ανθρωπιστικού επαγγέλματος» συνέχιζε να το παίζει αναίσθητη και αδιάφορη, ικανοποιούμενη και μόνον που έκανε τη σπουδαία βλέποντας ένα δράμα. Συνέχιζε να ξεφωνίζει χωρίς ίχνος κατανόησης (ίσως νάταν ο δείκτης νοημοσύνης της και πιο κάτω από ενός δίχρονου) «δεν είναι νορμάλ, δεν είναι νορμάλ» μες στο σαλόνι του σπιτιού του βρέφους, πληγώνοντας έτσι τη δύστυχη τη μητέρα του διπλά και τριπλά.

 

Περνούσαν οι μήνες κι ήρθε το καλοκαίρι. Το παιδάκι είχε ήδη καλυτερέψει. Είχε σχεδόν ξεχάσει τί του είχε συμβεί. Τα επόμενα, ναι, όλα τα επόμενα καλοκαίρια, εκεί που συναντιούνται τα παιδάκια της πρωτεύουσας στο επαρχιακό χωριό, η κυρία του «ανθρωπιστικού επαγγέλματος» είχε τόσο διαδώσει μεμονωμένα δηλαδή χωρίς καμμιά εξήγηση (γιατί αυτό την ενδιέφερε αυτήνα) το «δεν είναι νορμάλ» σε όλη τη γειτονιά, που … ελάτε να δούμε τί κατάφερε !

 

Το νήπιο κάθε φορά που περνούσε μπροστά από την αυλή του ερειπωμένου σπιτιού -όπου όλη μέρα μαζεύονταν κι έπαιζαν τα παιδάκια- όλα μαζί ξεφώνιζαν «το μαλακισμένοοοοοο».Την πρώτη φορά –ευτυχώς – ήταν αυτόπτης μάρτυρας ο πατέρας του παιδιού. Το πήρε αγκαλιά και είπε ¨σα δεν ντρέπονται να βρίζουν το παιδί μου. Εγώ ποτέ δεν θα αφήσω το παιδί μου να έρθει εδώ να παίξει¨ (και δεν υπήρχαν μόνο νήπια εκεί, υπήρχαν και παιδιά του γυμνασίου)

Στ΄ αλήθεια, πώς μπορεί νάναι ¨μαλακισμένο¨ ένα τόσο μικρό παιδί; Μήπωςνα αποκαλέσεις κατ΄αυτόν τον τρόπο, πρέπει κάποιον μεγάλο (με μικρό μυαλό) που σκοπό και νόημα στη ζωή του βάζει ξαφνικά το να βρίζει σαν … ¨abnormal¨ (meaningabsolutelyamentalillness, dearreaders), -για να το συνεχίσουμε στο …άφθαστα γλωσσομαθές στυλ της τελείως αμόρφωτης κυρίας του ανθρωπιστικού επαγγέλματος- ένα αδύναμο δίχρονο;

Ή μήπως, η άρρωστη κοινωνία στην οποία ζούμε, η πανάρρωστη, ψάχνει να βρει αιτίες για να βρίσει και γενικά να ενοχοποιήσει γονείς, χωρίς ερμηνείες, για νάχει θέμα να ικανοποιείται κουτσομπολεύοντας κάθε φορά που πίνει τον καφέ της στην κουζίνα με τη γειτόνισσα, λίγο πριν και λίγο μετά αφ΄ότου θα γυρίσουν τα φλυτζάνια και θα ανταλλάξουν συνταγές ;

 

Αλλά ελάτε να σας πω και τη συνέχεια ! Μετά, πέρασε κι ο δάσκαλος της γειτονιάς, μιάς κι ήταν από κει το σπίτι του. Κι αυτός στο ίδιο (μπόλικα διαδεδομένο) μοτίβο -τυχαίο; δε νομίζω !-. «Έλα αγοράκι μου, έλα. Να έρχεσαι από κει που παίζουν όλα τα παιδιά μαζί, να έρχεσαι να παίζεις. Είναι και τα εγγόνια μου εκεί, να έρχεσαι να παίζεις, γιατί πρέπει να κοινωνικοποιηθείς». «Πρέπει να κοινωνικοποιηθεί το παιδάκι σας». Μα έλα που τα δικά του εγγόνια ήταν τα πρώτα που έβριζαν το νήπιο κάθε φορά που περνούσε από κει. Και τί νάλεγε η δύστυχη η μάνα του μωρού «ρε γέρο, δε ντρέπεσαι, βρίζουν τα ΄γγόνια σου το παιδί μου επειδή πιστέψατε την ανεγκέφαλη την ´κυρία του ανθρωπιστικού επαγγέλματος΄ κι έχεις και μούτρα και μιλάς έτσι για το παιδί μου;»

Βεβαίως. Ο κυρ – δάσκαλος, τάξερε κι αυτός μισά τα κουτσομπολιά. Ένα νήπιο «που δεν είναι νορμάλ, επειδή φοβάται τα άλλα παιδιά». Κάποιοι ακατάλληλοι γονείς. Ποιός θα καθόταν να πει ότι έπαθε το παιδάκι μιά συφορά, κάποια μέρα στην παιδική χαρά που όμως defactoδεν μπορεί να συνεχιστεί επί μακρόν. Δεν μπορεί παρά να είναι περιστασιακή η συφορά και πρέπει με υπομονή όλοι να περιμένουμε να την ξεχάσει. Ποιός; Η καθυστερημένη η ¨μαντάμ του ανθρωπιστικού επαγγέλματος¨; Ποιός; Ο «καλός» ο συνταξιούχος γερο-δάσκαλος; Μα σας παρακαλώ τώρα ! Ευυπόληπτα άτομα της «κοινωνίας». Όλα αυτά ! Σας παρακαλώ !

 

Και συνεχίστηκε αυτό το βιολί για πολλά πολλά χρόνια. Και ποτέ κανένα παιδί δεν ήθελε να παίξει με το συγκεκριμένο παιδάκι. Όλα τα παιδιά, όλα τα χρόνια, κάθε πρωί και κάθε απόγεμα πέρναγαν απ΄όλα τα σπίτια ένα – ένα, και ξεσήκωναν για παιχνίδι τα υπόλοιπα παιδιά, ως που γίνονταν μιά τεράστια παρέα που αποτελούνταν από είκοσι, τριάντα ίσως παιδιά. Κι όλα αυτά, κοιτούσαν με περιφρόνηση και κρυφόγελα το μικρό παιδί.

Κι έτσι, με τα <<κατορθώματα>> των μεγάλων, ο μικρός αποδιοπομπαίος τράγος που ολοένα και μεγάλωνε, δεν έγινε ποτέ δεκτός στη μικρή παιχνιδιάρικη ¨κοινωνία¨των μπόμπιρων. Ούτε στα 8, ούτε στα 10, ούτε στα 12, ούτε ποτέ. Ήταν πάντοτε ο αποδιοπομπίος τράγος της παιδικής γειτονιάς.

Και έτσι, τα «ευυπόληπτα και ηθικά» αυτά άτομα της κοινωνίας, η κυρά μαντάμ του «ανθρωπιστικού επαγγέλματος» κατ΄ αρχήν, και μετά σ΄έναν άρρωστο ΄χορό΄ και ο δάσκαλος και άλλοι, γνωστοί και συγγενείς καλοθελητές (αυτή η λέξη, γιατί υπάρχει άραγε στο ελληνικό λεξικό; Γιατί; Γιατί; Μήπως επειδή είναι ίδιον της ¨κοινωνίας¨μας; ),στέρησαν από ένα νέο άνθρωπο που γεννήθηκε και μεγάλωνε, του στέρησαν το παιχνίδι, το γέλιο, τον σεβασμό των άλλων παιδιών. Και το ανάγκαζαν (με το να πρέπει συνεχώς να τα αποφεύγει) να είναι περιορισμένο, και να έχει μιά ζωή σαν των μεγάλων, και όχι σαν μικρού παιδιού. Ξαναλέω : γνωστοί και συγγενείς καλοθελητές, που έπιαναν τη μάνα και της έλεγαν «να τα μεγαλώνεις ελεύθερα τα παιδιά σου»(και από τα συμφραζόμενα συμπεραίνονταν ενοχοποίηση) μεταφέροντας το πρόβλημα αλλού γι αλλού (που ούτε καν θέλησαν ποτέ να το μάθουν). Και για ποιά ελευθερία μιλούσαν; Εκείνην της κυρίας του ¨ανθρωπιστικού επαγγέλματος¨, που άφηνε τα παιδιά της ενάμισυ, δύο χρονών και πιο μεγάλα, να αλωνίζουν το χωριό με τους χιλιάδες τουρίστες, χιλιόμετρο μακριά από το σπίτι κάθε νύχτα ως τις δώδεκα κι αργότερα η ώρα, χωρίς να νοιάζεται; Ή μήπως ¨ελευθερία¨ ήταν το να αφήνεις το νήπιο και να πιάνεις κάπου απομακρισμένα από αυτό, κουβέντα στην ακτή, κι εκείνο να πνίγεται και να κινδυνεύει; Για αληθινά πέρα ως πέρα γεγονότα σας μιλάω. Δεν έχω ταλέντο να επινοώ σενάρια. Τα σενάρια της χαζής ζωής που ζούμε, μου φτάνουν και μου περισσεύουν.

Δεν πειράζει όμως ! Τώρα είναι σπουδαίος νέος άντρας, στην επιστήμη του. Κι όλα τα χρόνια, και στο δημοτικό, και στο γυμνάσιο, και στο Λύκειο και στο Πανεπιστήμιο πιά, οι συμμαθητές και οι συμφοιτητές του τον λάτρευαν. Το ίδιο και γονείς φίλων οικογενειών. « Πόσο τέλειος είναι !» λέν στη μάνα του. «Έλα ! έλα, σου κατέβασα να ακούσεις καινούρια τραγούδια» έτσι τον υποδέχτηκε πατέρας άλλου παιδιού, πρόσφατα στο σπίτι του. Μιά ωραία προσωπικότητα. Σεμνός, έξυπνος και αστείος. Τηλέφωνα όλη μέρα. Βόλτες. Γέλια. Χαρές. Σεβασμός. Τον σέβονταν για το μεγάλο μυαλό του όλοι. Ταλεντάρα τον λέγαν. Μεγάλο μυαλό σε πολλά πεδία.

Αυτή είναι η ¨κοινωνία¨φίλες και φίλοι, που ζούμε.

Να την χαιρόμαστε.Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Share.

About Author