about blank … ( δευτεροβάθμια και … «δευτεροκλασσάτη»)

0

about blank …

( δευτεροβάθμια και … «δευτεροκλασσάτη»)

Γράφει : μία μητέρα εκπαιδευτικός

Πήγα στη δευτεροβάθμια πρόσφατα να φτιάξω τα χαρτιά μου. Ήμουν εκεί οκτώ παρά

εικοσιπέντε το πρωί, νομίζοντας ότι στις οκτώ αρχίζουν οι υπάλληλοι εργασία, να πάρω σειρά.

Και ήμουν η δεύτερη, μετά από μία κυρία. Μια υπάλληλος ήρθε και μας έδωσε ένα χαρτί, να

συμπληρώσουμε το όνομά μας για την προτεραιότητα. Και μας είπε ότι θα ανοίξει το γραφείο

στις δέκα η ώρα, λόγω φόρτου εργασίας που τούς είχε μείνει από την προηγούμενη. Όλα καλά

ως εδώ.

Ξαφνικά σκέφτηκα ότι ίσως χρειαστώ ένα χαρτί ακόμη, και επειδή είναι κοντά το σπίτι μου,

πετάχτηκα, μη καταλαβαίνοντας το λόγο να μείνω εκεί δύο ώρες, απ΄τη στιγμή που είχανε

κρατήσει τα ονόματά μας. Σε μία ώρα επέστρεψα, βρίσκοντας εκεί καμμιά δεκαριά

επαιδευτικούς να περιμένουν, και η ίδια υπάλληλος που έλεγα πριν, ήρθε και μας ενημέρωσε

(ξανά και ξανά υποθέτω) ότι τελικά το γραφείο αποφάσισε να ανοίξει στις οκτώ και τριάντα.

Την ρωτώ «συγνώμη, μας είχατε πει ότι θα ανοίξει στις 10, τι να κάνω εγώ τώρα, που έχω

σημειώσει το όνομά μου, ήμουν δεύτερη και πέρασε η σειρά μου και μέσα στο γραφείο είναι

ήδη το ν.5;» Μού απαντάει πολύ ευγενικά «και βέβαια, θα περάσετε μόλις βγη όποιος είναι

μέσα. Αφού εμείς σας είπαμε ότι θα ξεκινούσαν στις 10. Δεν το συζητάμε».

Η υπάλληλος «χάθηκε» και πάλι σε άλλο γραφείο. Και τότε, «ορμάνε» όλες μαζί οι γυναίκες

εκπαιδευτικοί και μού λένε «μα, αφού εσύ είχες φύγει, δεν μπορείς να μπείς τώρα μέσα». Τους

εξήγησα ότι είχα πάρει αφ΄ ενός το πρωί σειρά, και αφ΄ ετέρου οι υπάλληλοι είχαν «ευθύνη»,

για την αλλαγή ώρας. Και τότε σηκώνονται όλες οι κυρίες μαζί και φωνάζουν (η ίδια λογική του

παραλόγου σημαίνει ίδια αντίδραση λες και ήταν συνεννοημένες μεταξύ τους) : «Αφού έφυγες.

Πώς θέλεις να μπεις μέσα; Εμείς είμαστε από τις 7 το πρωί εδώ». Το άκουσα από μία να το

λέει, ενώ το παρόμοιο έλεγαν οι άλλες «εμείς ήρθαμε πριν από σένα».

Μού έκανε εντύπωση το γελοίο παιδαριώδες ψέμμα τους και η κουταμάρα και η ξεδιαντροπιά

να λένε ψέμμα φανερό, μπρος σε τόσους ανθρώπους. Τους απαντώ «τι λέτε κυρία μου, πώς

είσαστε από τις επτά, αφού εγώ έχω τον αριθμό 2, και είχα έρθει 8 παρά και έμεινα και τόση

ώρα και δεν σας είδα, μόνο τρία πατομα είμασταν αρχικά, για κάμποση ώρα. Τι είναι αυτά που

λέτε;», ορκιζόμενη να μη δώσω συνέχεια σε τέτοιο επίπεδο ανθρώπων.

Και τότε ξαφνικά, έρχεται με ύφος ακόμα πιο νταή ο μόνος άντρας της «παρέας» και φράζει

την πόρτα για να μην μπω εγώ, να μπει αυτός. Τον ρωτώ τι νούμερο έχει και μου απαντά με τη

…δεύτερη (με δυσκολία και με επανάληψη της ερώτησής μου )–επειδή δεν καταδεχόταν-

«Έξι».

Τότε, ξανάρχεται η υπάλληλος και φχαριστήθηκα, γιατί σκέφτηκα να τις κάνω ρεζίλι. Της λέω

«οι κυρίες από δω, λένε ότι δεν πρέπει να μπω, και ότι πρέπει να μπουν αυτές». Τσαντισμένη

τότε η υπάλληλος, μού λέει με πικάρισμα «ποιες σας το λένε, πέστε μου ποιες» και τής απαντώ

«όλες». Τότε αυτές «μαζεύτηκαν» κάπως και της λένε «όχι, εμείς δεν είπαμε τίποτα, είπαμε

μόνον ότι είχε φύγει». Η θρασυδειλία… Και η υπάλληλος : «κυρίες μου, δεν μπορείτε να

καταλάβετε; Εμείς τους είχαμε πει ότι το γραφείο θα άνοιγε στις 10. Τι φταίνε που έφυγαν,

αφού τον όνομά τους είναι γραμμένο και είναι φανερό ότι ήρθαν πιο πρωί από εσάς;».

Και μόλις ξανάφυγε, πάλι μού επιτέθηκαν να μην μπω. Όποτε έφευγε η υπάλληλος

ξανααποθρασύνονταν δηλαδή. Κι όποτε επέστρεφε, μαζευόντουσαν και παράσταιναν τους

καλούς.

Τελικά, ξαναβγήκε η υπάλληλος και τις έβαλε στη θέση τους, έβαλε και τον κύριο που έφραξε

την πόρτα, στη σειρά του.

Κοτίσιες συμπεριφορές. Αναρωτιέμαι, είναι τόσο απολίτιστα όντα κάποιοι εκπαιδευτικοί; Και

κάνουν φασαρίες για γελοιότητες; Και πόσος ο αριθμός τους; Παλιότερα, φίλη εκπαιδευτικός,

της οποίας την προσωπικότητα θαυμάζω πολύ, μού είχε πει «τι τράβηξα κυρία μου από

εκπαιδευτικούς όταν δούλεψα, να ξέρατε τι τράβηξα». Φυσικά γνωρίζω με ακρίβεια, μιλάμε

για άγριο ψυχολογικό πόλεμο, άγριο μπούλινγκ… Αλλά δεν γίνεται να γραφούν αυτά εδώ. Κι

αναρωτιέμαι έντρομη πώς θα τα βγάλω πέρα με τέτοια άτομα. Επίσης, αναρωτιέμαι, αν τόσο

μικροπρεπή και κουτοπόνηρα άτομα, είναι εις θέσιν να διδάξουν κάτι σοβαρό στα κακόμοιρα

τα παιδιά, όταν φέρονται έτσι σε συναδέλφους τους. Και τέλος, αναρωτιέμαι, αν αυτά «τα

ίδια» άτομα, είναι (πάνω –κάτω) τα ίδια με εκείνα που ρωτούσαν τον αριστούχο γιό μου την

πρώτη μέρα που πήγε γυμνάσιο «αν είναι αλβανός» το οποίο μας το διηγήθηκε κλαίγοντας το

παιδί. Και αναρωτιέμαι και για το τρομακτικό μπούλινγκ από γυμνασιάρχη, που έφαγε επί

σειρά 3 ετών, χωρίς να το γνωρίζει, από δαύτονε, με αντίκτυπο μάλλιστα (ακούστε

!)τεσσάρων ετών μπούλινγκ προς το ανήλικο από τα άλλα ανήλικα, στα οποία έβριζε ο

γυμνασιάρχης το παιδί μου (τους είχε δώσει με τις βρισιές του προς το γιό μου το δικαίωμα

δηλαδή). Που ο κύριος αυτός είναι πάρα πολύ τυχερός που το παιδί το ενημερώσανε μόλις

ενηλικιώθηκε, σχετικά με όλο αυτό. Και δεν το ενημερώσανε έστω μία μέρα πριν ενηλικιωθεί,

γιατί γλύτωσε κατ΄αυτόν τον τρόπο πολύ άγριο κυνηγητό σε δικαστήριο, από εμένα. Και

επειδή αναρωτιέμαι και για πάρα, μα πάρα πολλά ακόμη, γι αυτό …θα βάλω μια τελεία εδώ.

 

 Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Share.

About Author