Φρενάρισεεεε, πρέπει να κατέβωωω

0

(ιστορίες τραμπουκισμού καθημερινής τρέλας)

Αληθινές ιστορίες με ψεύτικα ονόματα

Από την Ειρήνη Κουλούρη

Φίλες και φίλοι, με αυτήν εδώ τη στήλη θα βρίσκομαι κάποιες φορές σε κίνδυνο. Άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγώτερο. Δεν πρόκειται να γράφομε εδώ πέρα απλά για bullying. Συχνά, εδώ θα διαβάζετε για αληθινά εγκλήματα. Επειδή θεωρούμε ότι πρώτα –αν είναι να γράψεις κάτι- πρέπει να γράψεις για το απτό, το αληθινό. Να το καταγγείλεις, να το χλευάσεις, να το κράξεις. Και μετά, άμα δεν έχεις τίποτ΄άλλο, ας γράψεις και τα …παραμυθάκια σου. Προς το παρόν, όσο ζούμε σε τόσο άρρωστο κόσμο, καλό είναι ο λόγος μας να είναι καταγγελτικός. Αλλιώς, …τί ζούμε; Αυτή είναι η φορά που θα κινδυνεύσω πολύ. Για ευνόητους λόγους. Είναι καθαρό ποιούς εννοώ. Όμως, το κάνω για να σας ενημερώσω λιγάκι ακόμα σε τί ¨κοινωνία¨ ζούμε. Το ξέρετε· αλίμονο. Όμως, κάποια πράγματα, δεν μπορεί να έχουν πέσει στην αντίληψή σας. Τυγχάνει και έχουν πέσει στην δική μου όμως. Δεν μπορεί όλα σε εσάς, όπως όμοια, δεν μπορεί όλα και σε εμένα… Και με τον κίνδυνο, τολμώ να τα αναφέρω. Αποδείξεις έχω. Γι αυτό και δεν φοβάμαι να αποκαλύπτω την αλήθεια. Είμαι πολύ μεγάλη. Το φύμωτρο, μου τελείωσε. Πέρασα πολλά στη ζωή μου, από κάθε είδους εξουσιαστές. Σαδιστές ψυχανώμαλους που το φοβερό και τρομερό κράτος που ζούμε τους δίνει τη δυνατότητα –χωρίς να τους εξετάζει εάν είναι κατάλληλοι ή ακατάλληλοι- να εργάζονται σε θέσεις που δεν θάπρεπε. Η Ελλάς είναι μιά χώρα λαμόγιων και τίποτε άλλο. Υπάρχουν τα μεγάλα λαμόγια και τα μικρά λαμόγια. Τόσα χρόνια, βλέποντας τα μεγάλα λαμόγια, έπαιρναν παράδειγμα και τα μικρότερα (στην ιεραρχία εννοώ, όχι στο μέγεθος της κακουργηματικότητας …) και οργίαζαν. Στις άλλες χώρες, άτομα που έχουν απ΄το κράτος κάποια ¨εξουσία¨, τουλάχιστον δεν μπορούν να κάνουν τόσο φοβερά πράματα όπως εδώ, επειδή τους περιμένει στη γωνία ένα δικαστήριο. Εδώ, ο φόβος αυτός δεν υπάρχει. Γι αυτό και η επιστήμη της λαμογιάς έχει ευδοκιμήσει στο έπακρο.

Ένα απόγευμα σε κεντρική λεωφόρο : -Αχ θεεεεεεεεέ μου κινδυνεύουμε Αααα ! Θα σκοτώσουμε καναν άνθρωπο, θα σκοτωθούμε κι εμείς! Φρενάρισε, φρενάρισε να κατέβω, εγώ θέλω να ζήσω, αν εσένα δεν σε νοιάζει! Θα σκοτωθούμε, φρενάρισε! -χρχρ. Κμκμκμ -Φρενάρισεεε, φρενάρισε να κατέβω. Θέλω να κατέβωωω. Πρέπει να βγώω -χρχρ. Κμκμκμ, χρχρ -Φρενάρισε επιτέλους, θα σκοτωθούμε, θα σκοτώσουμε άνθρωποο. Ή άλλους, ή εμάς -όχι, δεν γκρρ γκρρρ θα—γκρρ χρρ—κμμ—κμμ– σκο—χχχχ—γκρρρρρ — τώ – – κμκμκμ –σου–με -Φρενάρισε επιτέλους να βγω

Ο δύσμοιρος σχιζοφρενής, βρισκότανε σε κατάσταση … σχεδόν κατατονίας. Ένα βήμα πριν από αυτήν. Τα φάρμακα με τις χούφτες τάπερνε, σπίτι του. Τα πιο βαριά που υπήρχαν στο εμπόριο. Βάσταγε την αναπνοή του. Τα μάγουλά του τα τραβούσε προς τα μέσα. Δεν μπορούσε να μιλήσει. Μόνο κάτι ήχους περίεργους έβγαζε απ΄το στόμα του. «Οδηγούσε», αλλά δεν οδηγούσε. Τα χέρια δεν ήταν στο τιμόνι· ήταν κάτω. Δεξιά κι αριστερά απ΄ το κάθισμα. Τεντωμένα.Το αυτοκίνητο έτρεχε μόνο του στην Αλεξάνδρας. Ίσως από άγιο… Τί ίσως… Κράταγε την αναπνοή του –ούτε να αναπνεύσει φυσιολογικά δεν μπορούσε-. Μόνον κάπου και πού, άγγιζαν τα χέρια το τιμόνι. Μόνον όταν έφτανε στο νυν και αεί ο κίνδυνος. Θύμιζε βέβαια τον Αλ Πατσίνο στο Άρωμα γυναίκας, αλλά μόνον τώρα, μετά από χρόνια. Δεν κάνω βέβαια την παρομοίωση για εντυπωσιασμό, παρά μόνον για νάρθει η εικόνα στο μυαλό πιο καλά. Ένα φίλμ, είναι ένα φίλμ. Έχει μέσα υπερβολές. Είναι τέχνη. Ένας διαισθητικός τυφλός που τρέχει με το λατρεμένο του αμάξι ξέροντας το κάθε «στενό» της τάδε αμερικάνικης μεγαλούπολης απ έξω κι ανακατωτά. Όταν όμως αυτό είναι πραγματικότητα, τότε το πράμα αλλάζει. Δυστυχώς, κάποιοι σχιζοφρενείς ψυχίατροι (αυτοί είναι οι αληθινοί σχιζοφρενείς και όχι οι άλλοι που είναι «πελάτες τους». Κάποιοι κύριοι ¨ψυχίατροι¨σε χιλιάδες εισαγωγικά βάλτε τους, πούναι από μόνοι τους δημόσιοι κίνδυνοι) πληρώνονται από τους εργοδότες τους : γονείς του ασθενούς (ναι ρε παιδιά, αντικρύστε επιτέλους την πραγματικότητα : για τέτοιους ψυχίατρους, οι γονείς του ασθενούς, -οι συγγενείς γενικώτερα-, είναι οι εργοδότες του, αφού αυτοί τον πληρώνουν. Κι έτσι τους βλέπουν, και μόνον !) για να κάνουν ένα τηλεφωνηματάκι στο αρμόδιο πρόσωπο την ημέρα της εξέτασης. Κι έτσι κάθε τόσο, φρεσκαρίζεται η άδεια οδήγησης… …του σχιζοφρενούς… Ελλάς η χώρα των λαμόγιων…

Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Share.

About Author