Στα γενέθλια του Μίκη δεν πήγαμε

0

Τα ενενηκοστά γενέθλια του Μίκη    

poios-einai-o-odysseas-elytis_2

 

                                                                                                                    Από την Ειρήνη Κουλούρη

 

Να πούμε εξ αρχής, ότι στα 90στά γενέθλια του Μίκη στον κήπο του Μεγάρου,στις 29 Ιουλίου 2015 -φυσικά- δεν πήγαμε για να κάνουμε κριτική. Πήγαμε πρώτα πρώτα  για να τρελαθούμε από τη δύναμη των συναισθημάτων και των αναμνήσεων. Σ’ όλη μας τη ζωή, στο κύτταρό μας, στην ύπαρξή μας, παντού ο Μίκης. Κι ύστερα, μήπως έστω απειροελάχιστα μπορέσουμε  και μεταφέρουμε «στο χαρτί» με λέξεις, λίγη απ’  την μαγεία, πράγμα φυσικά αδύνατο.

Ο ίδιος δεν μπόρεσε να βρεθεί κοντά μας. Λόγω της υψηλής θερμοκρασίας. «Ας τον προστατεύσουμε λίγο»  είπαν από σκηνής.  Και  διαβάστηκε το παρακάτω δικό του μήνυμα.

«Αισθάνομαι πολύ άβολα που γίνονται αφιερώματα στη μουσική μου και ακούγονται τα τραγούδια μου σε μία εποχή που κυριαρχείται από τον μεγάλο πόνο των γερόντων που λιώνουν στις ουρές για ένα πιάτο φαΐ. Είναι επόμενο να αισθάνομαι ντροπή, ειδικά εγώ που ενώ κουβαλάω στην πλάτη μου τα ίδια χρόνια, έχω το προνόμιο την ίδια στιγμή, να απολαμβάνω την μεγάλη χαρά ενός ανθρώπου της Τέχνης, που βλέπει το έργο του να παρουσιάζεται μπροστά στο κοινό».

«Το μόνο που με παρηγορεί», συνέχισε, «είναι ο συμβολισμός από την συνύπαρξη μέσα στον ίδιο λαό του πόνου και της ελπίδας αλλά και της βεβαιότητας ότι κάποτε ο πόνος θα εξαλειφθεί, ενώ η ελπίδα θα γιγαντωθεί και θα γίνει πραγματικότητα. Γιατί η ελπίδα είναι αυτή που θριαμβεύει πάντοτε όταν έχει κανείς μέσα του αληθινή πίστη στον άνθρωπο και στη ζωή» κατέληξε.

 

Πήγαμε για να ακούσομε ακόμη μία φορά την εκπληκτική τραγουδίστρια για το έργο του Θεοδωράκη Μπέττυ Χαρλαύτη, που πάλεται ολόκληρη απ΄ το συναίσθημα και που αυτό το δίνει σ΄όλο του το μεγαλείο. Το παλικάρι έχει καημό, Έχεις μάτια το φεγγάρι, Μαρίνα, Φαίδρα, Μυρτιά. Δρόμοι που χάθηκα, Ο λεβέντης, Νύχτα μαγικιά, Το γελαστό παιδί. Πρέπει να μην παραλείψω να πω ότι η συναυλία ξεκίνησε με το ορχηστρικό «Η γειτονιά των αγέλων».

Πήγαμε για να ακούσομε τον επίσης μοναδικό Ζαχαρία Καρούνη, τέλειο, απίστευτο,  στα πιο δραματικά, πιο αδρά  του Θεοδωράκη. Όμορφη πόλη. Βραδυάζει. Σε ποιό βουνό. Κράτησα τη ζωή μου. Μιά φυλακή. Κάποτε θάρθουν να σου πουν, Το σφαγείο, Είμαστε δυό, χάθηκα.

Πήγαμε για να ακούσομε την Ελένη Βιτάλη, που τραγούδησε Θεοδωράκη με τον δικό της τρόπο και  με τη δική της όμορφη μαγκιά. Και ακόμη, είναι και ο ωραίος ανοιχτόμυαλος τρόπος που μιλά, που  έχει τη δική του  μαγκιά. «Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι ένας πολύ μεγάλος άνθρωπος, είναι ημίθεος. Είναι η Ελλάδα, είναι η Αλήθεια, είναι τα πάντα. Τον ευχαριστούμε που υπάρχει, που υπήρξε και που θα υπάρχει» είπε μεταξύ άλλων.Άσμα Ασμάτων, Μέρα Μαγιού, Στα περβόλια, Σαββατόβραδο, Δραπετσώνα. Της Αγάπης αίματα, Ένα το χελιδόνι, Της δικαιοσύνης, Ο ταμένος-Τη ρωμιοσύνη μην την κλαίς.

Στη σκηνή ανέβηκε και η Αλέξια που τραγούδησε δύο τραγούδια του συνθέτη. Επίσης ανέβηκε και η κόρη του Μαργαρίτα, με την ευχή να ζήση ο πατέρας της παλλά χρόνια ακόμη και να βρίσκεται στο πλευρό μας.

Για το τέλος ο Ζορμπάς. Ενώ αμέσως μετά η Ελένη Βιτάλη ξανατραγούδησε το Άσμα Ασμάτων αλλά με τους Κονσταντίν Μπέκερ  και την Λίνα Ορφανός να τραγουδούν μαζί της στα γερμανικά και στα εβραϊκά αντιστοίχως, σε συμβολισμό αγάπης των λαών, μήπως και εξορκίσομε ό,τι παράλογο συνέβη κάποτε…

Δεν θα μπορέσω να μην μεταφέρω τον ενθουσιασμό μου για τα μέρη του πιάνου, από τον εκπληκτικό Γιάννη Μπελώνη, ούτε θα παραλείψω να πω για τα ουράνια μπουζούκια των Θανάση Βασιλά και του Γιάννη Ματσούκα, στη συνολικώτερη Λαική Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης» που όλοι γνωρίζουμε την ομορφιά της και τα πόσα έχει προσφέρει από το 1997 της δημιουργίας της.

 

 Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Share.

About Author