Ποτέ, ποτέ

0

Εveryday bullying (ιστορίες τραμπουκισμού καθημερινής τρέλας) Αληθινές ιστορίες με ψεύτικα ονόματα

  Από την Ειρήνη Κουλούρη

Ποτέ, ποτέ -Δεν θα το πεις ποτέ σε κανέναν. Ποτέ. Ποτέ. Κάποτε η μάνα μου με άφησε μόνο. Πήγε να βρη τον πατέρα μου στο εξωτερικό. Είχανε δώσει ραντεβού κι από κει θα πηγαίνανε ταξίδι. Ήμουνα έφηβος. Ένας φίλος ήρθε μιά μέρα σπίτι. Με βίασε. Μου άρεσε. Από τότε, δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ να πάω με γυναίκα. Πάντα ήθελα άντρα. Η μάνα μου έχει καταλάβει ποιός είναι αυτός. Aυτή μου λέει να πηγαίνω με γυναίκες. Εγώ δεν ήθελα και δεν θέλω. Πριν πολλά χρόνια, με πήγε σε έναν ψυχίατρο. Συνεννοήθηκε καλά μαζί του. Μου δίνουν πολλά φάρμακα, πολλά χρόνια. Πηγαίνω σε μιά πουτάνα. «Έχει κοπέλα ο γιός μου» λέει η μάνα με καμάρι πιά. Κι εννοεί την πόρνη…………. «Κατόρθωσε» και «δεν φορτώθηκε» πάνω της το κράξιμο της κοινωνίας ότι έχει γιό «αδερφή». Βρήκε …το «σωστό δρόμο» μέσω ψυχιατρικής…Αντί να βρεθεί κατηγορούμενη για εγκατάλειψη ανηλίκου, με τη βοήθεια της «Αγίας Ψυχιατρικής» (τρεχάτε στο λαϊκό προσκύνημα) κατορθώνει «να περπατά με το κεφάλι ψηλά» έξω στην «κοινωνία». Και τη γλυτώνει κι απ΄ το σκαμνί της κατηγορούμενης… Γιατί πρέπει να καταπιέσουμε ένα αγόρι να μη “γίνει αδερφή”; Με ποιό δικαίωμα η … επιστήμη της ψυχιατρικής μπουκώνει νέα παιδιά χωρίς λόγο σε φάρμακα, «μη γίνουν αδερφές» και τί είδους φάρμακα είναι αυτά; Ηρεμιστικά; Να μη σκέφτεται το αγόρι τον «καημό» του; Καλά, για τα ποσοστά που παίρνει ο ψυχίατρος από τις φαρμακοβιομηχανίες, δεν θα συζητήσομε τώρα… Γιατί πρέπει οι γονείς να σοκάρονται τόσο, έτσι ώστε να φέρνουν τον κακό χαμό με ψυχίατρους, μπλεξίματα, ιστορίες, προσβολές προσωπικοτήτων (άμα σε πηγαίνει κάποιος σε ψυχίατρο, νομικά, αυτόματα είναι προσβολή προσωπικότητας. Και ακόμα, μόνο και μόνο, αν σου πει απλώς, να πας σε ψυχίατρο). Εντάξει, θα υπάρχει σοκ. Θα υπάρχει η απογοήτευση ότι δεν θα τους κάνει το παιδί εγγόνια και τρισέγγονα. Αλλά πόσο μπορείς να προσβάλεις την προσωπικότητα του άλλου; Πόσο; Έλεος ! Να τον πηγαίνεις χωρίς λόγο στον ψυχίατρο και να του δίνει φάρμακα;

Ψυχραιμία παιδιά. Όχι για να κάνουμε τους υπερμοντέρνους. Όχι για να διαχωρίσουμε τη θέση μας από κάποιους Βερύκιους. (Α, ναι, ξεχάσαμε τώρα τις κατινιές του). Αλλά από στοιχειώδη ανθρωπισμό, και μόνο. Από στοιχειώδη «ηθική» και μόνον (με την πλατειά έννοια). «Ηθική» δεν είναι να λιβανίζεις το σπίτι σου σε κάθε γιορτή κάποιου αγίου για … να φύγουν τα δαιμόνια, κι από πίσω, σε μισή ώρα να βρίζεις και να συκοφαντείς ανθρώπους. «Ηθική» δεν είναι να πηγαίνεις απαξάπαντoς κάθε Κυριακή (ψυχαναγκαστικά) στην εκκλησία να προσευχηθείς και μόλις γυρίσεις σπίτι σου να κάνεις όλες τις ίντριγκες και τις λαμογιές του πλανήτη. Φυσικά, δεν εννοώ ότι όλοι οι εκκλησιαζόμενοι είναι τέτοιοι άνθρωποι. Αλλά κάποιοι είναι. …………..Μερικοί. Χαχα. Τώρα πόσοι;; Ο θεός κι η ψυχή τους… Από στοιχειώδη ευγένεια και σεβασμό, το λέμε και μόνο.Το τί κάνει ο άλλος σε δυό τετραγωνικά μέτρα, είναι πολύ «μικρό» και ανάξιο λόγου, μπρος στο μεγαλείο της ψυχής και του μυαλού του. Σκεφθείτε έναν Χατζιδάκι, έναν Καβάβη. Μπρος σε κακουργήματα του στυλ (που τα ζούμε καθημερινά και αναγκαζόμαστε να τα δεχόμαστε και σαν ´τη νορμάλ΄ πραγματικότητα) να βρίζουν και να συκοφαντούν στον κόσμο, κάποιοι γονείς τα ίδια τους τα παιδιά, χωρίς κανένα λόγο. Με τα χειρότερα λόγια μάλιστα. Ούτε μιά, ούτε δυό τέτοιες περιπτώσεις, γνωρίζω……… Μπρος στο μίσος και την άρρωστη ζήλια, γονιών προς παιδιά, που δυστυχώς τη βλέπουμε καθημερινά, σε πολλές οικογένειες… Μπρος στο να αφήνομε σαδιστικά παιδιά και εγγόνια να πεινάνε τώρα ιδίως , στην –δήθεν-κρίση (στο παγκόσμιο κλέψιμο δηλαδή). Τί είναι το να είναι κάποιος ομοφυλόφιλος, μπρος στο να είναι κάποιος άλλος βιαστής του ίδιου του του παιδιού. Μπρος σε πατέρα που διατάζει να βιάσουν την κόρη του για να γίνει «επιτέλους» παππούς …Ή, μπρος στο αισχρό ψέμμα. Μπρος στην ασύστολη συκοφαντία. Κι όμως, τέτοιοι κυκλοφοράν δίπλα μας, και τους έχουμε και «για καθώς πρέπει». Και τους έχομε και φιλαράκια. Κι αν μας πουν κάποιοι τρίτοι κουβέντα που μας βάζει σε αμφιβολία, δεν τη δεχόμαστε κι αρχίζουμε τα βρισίματα ! «Αχ μη μου λες, αχ μη μου λες γι αυτόν, γιατί … είναι ένας άγιος. Κι όπως σηκώνει και τα μάτια επάνω ψηλά, σίγουρα επικοινωνεί με το θεό, σίγουρα βρίσκεται στον ουρανό». Τέτοια πράματα έχω ακούσει για… εγκληματία του κοινού ποινικού δικαίου… Που λίγα χρόνια μετά, καταδικαζόταν –η μιά πίσω από την άλλη οι καταδίκες-. «Άντε καλέ ο άνθρωπος» έχω ακούσει…. Για τέτοιο εγκληματικό στοιχείο… Άνθρωπος καλός να είναι ο άλλος. Κι ας μή μας νοιάζουν τα σεξουαλικά του…Μητέρα είμαι κι εγώ που γράφω. Δεν είμαι unidentified flying object.

ΥΓ. Το άρθρο αυτό εδώ γράφτηκε περίπου Μάρτιο μέχρι και Ιούνιο 2014. Στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου 2014 άκουσα από το ραδιόφωνο του ΒΗΜΑFM ότι η παγκόσμια οργάνωση υγείας αποφάσισε ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι ψυχική ασθένεια. Μπράβο τα παιδιά. Τόσα χρόνια δεν τόχαν καταλάβει; Και ζούμε στο 2014; Μπράβο, πολλά εύγε τα παιδιά…. Όσο για μένα, πολύ προχώ με βρίσκω, που θα έλεγε κι η ανήλικη κόρη μου !!!Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Share.

About Author