Οι πλουσιοκόρες

0

Οι πλουσιοκόρες

Με το βλέμμα του, έχει μάθει να σε “κρατά” όσο μακριά θέλει. Σε πολύ μεγάλη απόσταση

σάς λέω. Χιλιόμετρα τών χιλιομέτρων δηλαδή. Όσο άλλως τε απέχει και ο εγκέφαλός του

ο ίδιος, από κείνο που λέγεται στοιχειώδης λογική και στοιχειώδης ευφυία.

Είναι η επισφράγιση τής “δύναμης”, αυτή. “Τής δύναμης τού νου”, ίσως . Ε, εννοώ… για

κάποιους τέτοιους κρετίνους σαν αυτόν… Πλάκα κάνω φυσικά. Έτσι είναι “η δύναμη τού

νού” ;;;;;;

Να φανταστεί κανείς, ότι μιά φορά, καιγόταν ο ηλεκτρικός πίνακας. Εκείνος με τα κουμπιά

τού θερμοσίφωνα και τα τοιαύτα. Έβγαιναν σπινθήρες, άκουγα θορύβους, μικρές

εκρήξεις δηλαδή στιγμές ­στιγμές. Κι εγώ κατατρομαγμένη, έφυγα από το σπίτι και

περίμενα εκεί κοντά, σε μιά πλατιούλα. Έτσι κι αλλιώς δεν ήταν κανείς εκεί σπίτι. Δεν είχε

κανένα νόημα να μένω μόνη, παρέα …με τους επικίνδυνους σπινθήρες. Αισθανόμουν ότι

κινδυνεύει η ζωή μου. Είχα ειδοποιήσει τον ιδιοκτήτη και αυτός με τη σειρά του είχε

ειδοποιήσει ..ηλεκτρολόγο. Και περίμενα τον …ειδοποιημένο …ηλεκτρολόγο.

Εν τω μεταξύ με το που ..βρέθηκα στην πλατιούλα, χτύπησε το κινητό μου, ήταν ο

ιδιοκτήτης κι εγώ τού είπα ότι βρίσκομαι έντρομη εκτός σπιτιού.

Ερώτηση (με ειρωνεία και προκλητικότητα) : “δηλαδή, μου λέτε τώρα, ότι έχετε αφήσει το

σπίτι μόνο του να καεί;”.

Φυσικά, εμείς πούχομε δουλέψει υπηρέτριες παράλογων ανθρώπων, γνωρίζουμε πολύ

καλά, ότι εκείνη τη στιγμή ­παρόλο που κάθε λογικός άνθρωπος θα τόκανε­, εμείς δεν

μπορούμε να μιλήσουμε… Επειδή δεν θέλομε να χάσομε τη δουλειά μας…….Δηλαδή,

φοβόμαστε να απαντήσουμε “επιμένετε κύριε σε εμένα, ότι μαζί με το σπίτι πρέπει να καώ

και εγώ; Και για ποιό λόγο αυτή η ανθρωποθυσία; Τουλάχιστον να μην σωθώ εγώ, πού

́μαι και μητέρα παιδιών;”.

Και η ήρθε και η <<διαμαρτυρία>> αλλά και η προσταγή: “δηλαδή, μού λέτε ότι ο πίνακας

που βγάζει σπινθήρες και κάνει θορύβους εκρήξεων κιόλας, είναι δίπλα στην τουαλέτα με

τις βρύσες και εσείς αρνείστε να πετάξτε νερό στα καλώδια ώστε να σβήσουν; Σάς

παρακαλώ πολύ (πάντα στον αρμόζοντα πληθυντικό ευγενίας όπως ταιριάζει σε έναν

‘αριστοκράτη ́) να πάτε ΑΜΕΣΩΣ στο σπίτι και να περιμένετε να ‘ρθεί ο ηλεκτρολόγος.

Τί μπορείς να απαντήσεις σε έναν τέτοιο κρετίνο;

Έναν τέτοιο κρετίνο, που εκεί που καθόταν στο θρανίο τού σχολειού του, καλά, εντάξει,

δεν παρακολουθούσε τίποτα, κανένα μάθημα, πηγαινόφερνε τη σάκκα ίσα να κουράζεται

απ ́το βάρος, το καημένο το παιδί, αλλά, είχε τελείως κλειστά και τα αυτιά; Τόσο πολύ

ήταν “απών”;

Ποτέ δεν είχε αρπάξει το αυτί του ότι το νερό είναι καλός αγωγός; Ούτε καν αυτό;

Ότι εφόσον υπάρχουν φορτισμένα άτομα, μπορούν να περάσουν σε εσένα, δηλαδή να

ανταλλάξουν φορτία με το σώμα σου. Εσύ συνδέεσαι με τη γη που είναι γείωση, και εσύ ο

ίδιος είσαι γείωση, άρα θα έρθουν όλα πάνω σου. Η φύση θα διαλέξει εσένα να

διαπεράσει, επειδή εσύ είσαι μιά γείωση και θέλει να πάει προς τη γείωση.

Για νάρθω ξανά στην αρχή τού γραπτού μου, είχε μάθει με το βλέμμα να με κρατά

“μακριά”. “Μην πλησιάζεις τον σπουδαίο χώρο μου, τον χώρο ενός πλούσιου ανθρώπου,

εσύ η φτωχειά”.

Με το σώμα του, που το έννοιωθε “μεγαλειώδες”, είχε απλωθεί στον καναπέ και κοίταγε

την υπηρέτρια (εμένα δηλαδή) σα μύγα. “Ω, ναι, είμαι τόσο σπουδαίος. Τόσο έξυπνος.

Πόσοι καταφέρνουν να παντρευτούν μιά τόσο όμορφη και πλούσια γυναίκα; Αν

κατόρθωσα να παντρευτώ μιά τόσο πλούσια, και στα χέρια μου θα έρθει μιά τόσο

τεράστια περιουσία μια μέρα, όταν θα πεθάνουν οι γονείς της που την εφτιαξαν, έ, τότε

είμαι μιάς ξεχωριστής εξυπνάδας άνθρωπος. Δεν μπορεί ο καθένας να το κατορθώσει

αυτό!”

Αυτή ήταν η “ψυχολογία” του.

Τόσο χαμηλής ευφυίας άτομα, ακόμη και την τυχαιότητα, την θεωρούν ευφυία…

Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει ένα προσωπικό σώμα, ένα ανναμάγια κόσα δηλαδή, όπως

το λένε οι ανατολίτες μεταφυσικοί και λοιποί ψυχικοί, που αποτελείται από τα μόρια που

δομούν προσωρινά τα κύτταρα, τους ιστούς και τα όργανα, να νοιώθει τόσο τεράστιο. Σαν

τον πάλαι ποτέ μπρούτζινο κολοσσό της Ρόδου δηλαδή. Αλλά μερικοί, φαίνεται, το

πετυχαίνουν το θαύμα. Βλέπετε, ο πλούτος, και ιδιαίτερα ο έτοιμος πλούτος, που

σούρχεται στο πιάτο χωρίς να κουραστείς, είναι θαυματοποιός.

Αλλά εγώ, με αυτές όλες τις πλουσιοκόρες, έχω ένα θέμα.

Ζείτε στην αυταπάτη βρε κορίτσια, ότι κάποιος σάς αγαπάει.Ενώ ο περίφημος γαμπρός

που επιλέξατε, αγαπάει την περιουσία τού μπαμπά σας ενσωματωμένη (σαν ντουλάπα

της κουζίνας μαζί με λευκές συσκευές) στο σώμα σας. Σεξ, (δήθεν) αίσθημα και λατρεία

για τα υπάρχοντά σας γίνονται ένα. Και ναι, τί μοναδικό αφροδισιακό.

Όταν έχετε μαζέψει κυριολεκτικά από το δρόμο ..να παντρευτείτε έναν μοναδικής

αμορφωσιάς και καθυστέρησης κρετίνο, τότε αναρωτιέμαι αν αυτό το κάνατε κατόπιν

σκέψεως και προβληματισμού. Διότι, ακόμη και τρίχρονα νινάκια είχουν τέτοιους

προβληματισμούς.

Ακόμα και το τρίχρονο διερωτάται, και καλά κάνει και διερωτάται, αν το αγαπάει η μαμά

του. Εσείς;; Τίποτε;; Ντιπ για μπιτ; (beat). Ποτέ; Σε στιγμές περισυλλογής ­που λένε­

δεν σκέφτεστε ποιός είναι τέλος πάντων ο κρετίνος που βάλατε δίπλα σας;

Βάλτε στο youtube σας το πρελούδιο τού Scriabin op.11, n.8 και σκεφτείτε ξανά τα πιο

πάνω λόγια μου…

Για το καλό σας…

Το άρθρο έγραψε : μιά ασήμαντη υπηρέτρια

Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Share.

About Author