Οι ντίβες του βολάν με το γυαλί αεροπορίας

0

                                Οι ντίβες του βολάν με το γυαλί αεροπορίας

 

                                                                                                                             Από :     Spittle & Spittoon

Κάποιοι άγραφοι νόμοι φαίνεται να  βασιλεύουν στους κυρίους οδηγούς λεωφορείων, τρόλλεϊ κτλ τα οποία λουζόμαστε καθημερινά, εμείς οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι της bus- class˙ νόμοι που πηγάζουν απ΄τα άδυτα και άβατα (των ψυχών  τους κυρίως) και τους εισπράττουμε εμείς. Kατ΄αρχήν θέλω να διευκρινήσωότι δεν εννοώ όλους τους ανθρώπους που δουλεύουν οδηγοί λεωφορείων. Ούτε τους περισσότερους. Συμβαίνει όμως, σε κάποιους.Που τυχαίνει και είναι δυστυχώς πολλοί,  και άρα, δυστυχώς,  τα πιο κάτω, δεν τα βλέπουμε και σπάνια.

Τους  πλησιάζεις και τους ρωτάς  για μιά στάση, επί  παραδείγματι. Τους μιλάς ευγενικά, αλλά αυτοί είναι απασχολημένοι με το κινητό τους. Λες και αυτή είναι η δουλειά τους.  Περιμένεις, κάνουν πως δεν σε βλέπουν. Επαναλαμβάνεις το ερώτημα, αλλά συνεχίζουν  με στυλ πριγκηπικό  να σε αγνοούν.Σε βάζουν να περιμένεις να τελειώσουν το διάλογό τους, που είναι (θεωρούν) η σοβαρή τους απασχόληση. Βασανιστικά προς εσένα που ρωτάς, ότι δήθεν δεν σ΄ακούν, κλειστοί μες στη διαφανή κάψουλά τους δήθεν, σου επιβάλλουν να εξευτελίζεσαι ρωτώντας  και ξαναρωτώντας. Και να σε φέρνουν και σε αμηχανία, μπρος στον κόσμο. Να ξεφτελίζεσαι, επειδή σε κάνουν να φτάνεις να τους ικετεύεις μπρος στον υπόλοιπο κόσμο, να σου απαντήσουν. Να χτυπιέσαι, για μιά τους πληροφορία που θα σε βοηθήσει να πας στη δουλειά σου.Εν τέλει, καταδέχονται να γυρίσουν το πολύτιμο κεφάλι τους, άμα τη λήξει του τηλεφωνήματος ,προς τα δεξιά, και να σου ρίξουν ένα βλέμα ντίβας, που η Καρολίνα του Μονακό θα ωχριούσε μπρος τους, μέσα απ΄τα καθρεπτίζοντα ray ban τους, και να σου απαντήσουν –το πιο πιθανόν- ένα γλοιώδες «δεν ξέρω» με όλη την απαραίτητη ηδυπάθεια της ντίβας.

Το παράξενο είναι, ότι είναι πάρα, μα πάρα  πολλοί  αυτοί που υιοθετούν, καρμπόν, την ίδια συμπεριφορά. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι και… οι περισσότεροι. Δεν εννοώ αυτό, ειλικρινά. Αλλά, παρ΄όλα ταύτα, το συναντώ συχνά.Δεν ξέρω αν δέχονται και «σεμινάρια» ή,  αν κάνουν και πρόβες, για να την πετύχουν.

Μου θυμίζουν  κάποια επαγγελματία  –ήταν … σύζυγος  μάλιστα,ενός  καθηγητή Πανεπιστημίου-, που  στη δεκαετία του ογδόντα, μας περιέγραφε ότι της άρεσε πολύ αυτή  η  τόσο “μοντέρνα”  –κατά τη γνώμη της- “συμπεριφορά”, και την οποία υιοθετούσε διαρκώς.  Μες στο γραφείο της, προς τους πελάτες της. «Έρχονται, κάθονται απέναντί μου, κι εγώ τους κάνω το εξής σπάσιμο. Είναι πολύ της μόδας.  Έχω το βλέμμα μου αδιάφορα στραμμένο σε κάτι, ελάχιστα πιο δίπλα από αυτούς, και χωρίς να προσέχω ούτε καν  τί μου λένε, τους λέω με λοιδωρία, συνεχώς μία και μόνο λέξη, αργά, για να τους βασανίσω : «Ναι. Ναι. Ναι» … Ενώ, ούτε προσέχω τί μου λένε.

Μάλλον εκφυλισμός ονομάζεται  αυτό…

Προσπαθώ κάθε φορά να τους ψυχολογήσω. Μοιάζει να βλέπουν τον εαυτό τους σαν «εξουσία». Κάτι  άλλο που συχνά μου περνά απ΄το νου, όταν τους βλέπω με πολύ περίεργες συμπεριφορές, είναι ότι ίσως  θεωρούν ότι όλοι οι επιβάτες είναι  φτωχοί, μιάς και  μπαίνουν στα ΜΜΜ, και γι αυτό τους σνομπάρουν.

Δεν εννοώ ότι είναι όλοι τους βέβαια, ίδιοι. Υπάρχουν αληθινοί κύριοι, υπάρχουν ευγενέστατα παιδιά. Ούτε θα κάνω στατιστικές συμπεριφορών. Δυστυχώς όμως, τό΄χω δει πολλές φορές  το φαινόμενο.

Το πιο ανεκδιήγητο και ασυγχώρητο  απ΄όλα, όμως  είναι,όταν παραλείπουν δρομολόγια. Όταν περιμένεις μία, μιάμιση και δύο ώρες να ρθει ένα λεωφορείο, όταν τους τηλεφωνάς και μετά ένα πεντάλεπτο –κι αφού τους ρίξουν σήμα- επιτέλους καταφθάνει το λεωφορείο τους… Σχετικά πρόσφατα μου συνέβη, μιά ημέρα Σαββάτου,  του  Αυγούστου.Και πάλι μόλις χθες.  Τον Αύγουστο ήταν το πανηγύρι ενός  ναού. Γριούλες, γέροι, φοιτήτριες, εργαζόμενοι, περιμέναμε περίπου δύο ώρες. Προσωπικά αναγκάστηκα να περπατήσω πολλά χιλιόμετρα, αν και απαγορεύεται από το γιατρό, για πολύ σοβαρά προβλήματα με τη μέση μου και με κυρίως με τα γόνατά μου. Κάτι τέτοιες  φορές, μοιάζουν περισσότερο να επαγγέλονται το επάγγελμα του βασανιστή, βάζοντας γερούληδες να στέκουν όρθιοι με τις ώρες, το ίδιο γιαγιούλες να περπατάν τις άπειρες στάσεις,  άρρωστους, …φοιτητές που βιάζονται  μη χάσουν το μάθημά τους  και λοιπά πολλά.

Ρώτησα το δικηγόρο μου. «Αν κάνεις καταγγελία στο υπουργείο, θα κάνουν έρευνες, θα τιμωρήσουν κάποιον με κάποια ποινή. Θα γίνει απ΄τους συνδικαλιστές απεργία. Οι κύριοι αυτοί θέλουν “το ατιμώρητο”, ούτε ελέγχους, ούτε τίποτα. Δυστυχώς, νόμος είναι <<το δίκιο του εργάτη>>… Είναι στο απυρόβλητο. Κι αν δεν δουλέψουν, κανείς δεν τους πειράζει»…      Αυτά μου απάντησε ο δικηγόρος.

Μιά χαρακτηριστική φράση μου είπε ένας γνωστός  μου, κάποτε, οδηγός λεωφορείου, που πια δεν συνομιλούμε καν μαζί, για τους επιβάτες… «Τους ξέρω εγώ αυτούς. Τους κουβαλάω κάθε μέρα». Έτσι κάπως, φαίνεται κάποιοι από αυτούς, μας βλέπουν.

 

Όσο για το πρώτο τμήμα του πιο πάνω κειμένου, συμπληρώνεται  παραπάνω και από άψογα…από τα βάθη των αιώνων… Οι άνθρωποι φαίνεται δεν αλλάζουν. Έχουν συγκεκριμένους τρόπους … με τους οποίους  …κάνουν τους σπουδαίους. Μου αρέσει μερικές φορές να ρίχνω μιά ματιά στα βιβλία του σχολείου των παιδιών μου…

 

(Αρχαία Ελλάδα, ο τόπος και οι άνθρωποι.

Συγγραφείς Θεόδωρος Στεφανόπουλος και Ελένη Αντζουλή. Β΄Γυμνασίου)

Κατά  ιχθυοπωλών (του κωμικού  ποιητή  Άμφη)

Κείμενο (β)

Όταν βλέπω τους στρατηγούς να έχουν σηκωμένο το φρύδι,

το θεωρώ βέβαια προκλητικό,

ωστόσο δεν με εκπλήσσει ιδιαίτερα

να έχουν παραπάνω έπαρση από ό,τι οι άλλοι,

τη στιγμή που τους τιμά ξεχωριστά η πόλη.

Όταν όμως βλέπω τους –κακό χρόνο νά΄χουνε – τους ψαράδες

να κοιτάζουν κάτω και να έχουν τα φρύδια

πάνω απ΄την κορυφή της κεφαλής, φουρκίζομαι.

Αν πεις δε να ρωτήσεις «πόσο θέλεις για τις δύο σφυρίδες;»

«Δέκα οβολούς», λέει. –«Πολλά είναι˙να σου δώσω οκτώ;»

-«Αν αγοράσεις τη μία.» -«Παρ΄τα, άνθρωπέ μου,

και άσε τηνπλάκα.»-«Τόσο που λες; Δίνε του.»

Αυτά είναι ή δεν είναι πιο πικρά και από την ίδια τη χολή;      

                                                              (μετάφραση Θ. Κ. Στεφανόπουλος)

 Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Summary
Article Name
Οι ντίβες του βολάν με το γυαλί αεροπορίας
Description
Οι ντίβες του βολάν με το γυαλί αεροπορίας
Author

Share.

About Author