Οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι δημόσιες γυναίκες, οι δημόσιες τουαλέτες και οι διαχειριστές τους …

0

Οι  δημόσιοι υπάλληλοι, οι δημόσιες γυναίκες, οι δημόσιες τουαλέτες και οι διαχειριστές τους …

 

Γράφει ο Σταύρος Περαφιόγκος

 

Από τις παμπάλαιες εποχές, όπου υπήρχαν εξουσιαστές των λαών (του δήμου),  πάντα δημιουργούσαν μία κοινωνική τάξη για να τους αγκαλιάζει,να  τους προστατεύει και να είναι κοντά τους. Είναι η τάξη των «αυλικών» που τους προστατεύουνε και αυτοί τους ανταποδίδουνε με πλούτη, καλύτερο τρόπο ζωής, ανέσεις και πολλά ακόμη προνόμια. Η κάθε εποχή δανειζότανε το κόλπο αυτό από τους προκατόχους της. Στην νέα  καπιταλιστική εποχή των τελευταίων αιώνων, το ρόλο αυτό των προνομιούχων, τον παίξανε οι δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι σα στόχο είχανε να υπερασπίζονται και να ψηφίζουν τα κόμματα εξουσίας που τους διόριζαν. Και αυτοί τους ανταπέδιδαν με διάφορες θέσεις στο δημόσιο, ανάλογα με τη δύναμη ψήφων που είχανε. Κατόπιν, είχανε  διάφορα επιδόματα, εφ΄άπαξ, προνόμια σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους που ήταν πάρα πολύ φτωχοί.

Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, ήτανε τόσοι, που ήταν αρκετοί ώστε μπορούσαν να αναπαράγουν τα κόμματα αυτά, στις εκλογές. Τα οποία αυτά κόμματα εξυπηρετούσαν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα των εξουσιαστών. Με λίγα λόγια,τους δίναν να γλείφουν ένα κόκκαλο για να αποκομίζουν δισεκατομμύρια κέρδη.

Στις μέρες μας, το φαινόμενο παρατράβηξε. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είχαν πάρα πολύ καλούς μισθούς, εξωφρενικά εφ΄ άπαξ, πηγαίνανε πάρα πολύ λίγες ώρες στη δουλειά και χτυπάγανε κάποιοι άλλοι συνάδελφοί τους -κυκλικά- τις κάρτες των άλλων … οι οποίοι απουσίαζαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα : σε στέλναν σε έναν υπάλληλο και όταν ρωτούσες «πού είναι» σού απαντούσε προκλητικά ένας άλλος : «πήγε για ψώνια και στο κομωτήριο και θα γυρίσει στις 12». Όπως επίσης, και τα χιλιάδες ακατανόητα δικαιολογητικά που σού ζητάνε (δικές τους εφευρέσεις) για να σε ξεφορτώνονται και να πηγαίνεις την άλλη μέρα.

Οι άνθρωποι αυτοί, τον τελευταίο μισό αιώνα- στην Ελλάδα τουλάχιστον-, άρχισαν να θεωρούν τον εαυτό τους ότι είναι κάτι ιδιαίτερο, σημαντικό, μια σπουδαία τάξη ανθρώπων, που κοιτούσαν περιφρονητικά τους συνανθρώπους τους, κυρίως την εργατική τάξη, αλλά και όσους δεν ήταν δημόσιοι υπάλληλοι. Τους κάνανε τρομερά καψόνια (γραφειοκρατία) και πάρα πολλές φορές ζητούσανε αδίστακτα να χρηματίζονται (σε παίρναν τηλέφωνα σπίτι, σε απειλούσαν κλπ).

Γι αυτούς, ήταν τελείως φυσικό οι μισθοί τους να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα και το υποστηρίζανε κιόλας. Και ουδέποτε συμπαρασταθήκανε στην εργατική τάξη σε περίπτωση απεργίας ή διεκδικήσεων. Ενώ αντίθετα, στις απεργίες των δημοσίων υπαλλήλων συμπαραστεκόταν «οι ηλίθιοι» … !!! της εργατικής τάξης. Διότι στην πραγματικότητα οι δημόσιοι υπάλληλοι μεσολαβούσανε για να πίνουνε το αίμα της εργατικής τάξης, τα αφεντικά της.

Να μιλήσουμε  λίγο για τη σημειολογία του ντυσίματος και των συμπεριφορών όλων αυτών των προνομιούχων ; Βλέπεις γυναίκες οι οποίες είναι εξαθλιωμένες αυτή τη στιγμή οι οποίες πλάθουν κυριολεκτικά μια εικονική πραγματικότητα και τα ντυσίματά τους θυμίζουν σταρ του Χόλυγουντ. ‘Ή, άλλες τέτοιες γελοιότητες (πριν λίγα χρόνια) όπου, έβαζαν χρυσά, μπρούτζινα πόμολα, διπλά  ταβάνια σπίτια τους, τα οποία ανανέωναν κάθε λίγους μήνες με άλλα σχέδια. Ακριβά σαλόνια, δερμάτινα, από τα κλεψιμέïκα λεφτά των εκβιασμών που κάνανε στους πολίτες. Θυμάμαι μια μητέρα, υψηλόβαθμη δημόσιος υπάλληλος, που εκτός από διάφορες χυδαιότητες που έλεγε για τα άλλα παιδιά των «κατώτερων» ανθρώπων, αγόραζε από τη γνωστή πολυεθνική fast food δύο πακέτα τα οποία δεν τα έτρωγε, τα πέταγε, για να παίρνει δύο παιχνιδάκια στο παιδί της.

Τώρα  τίθεται ένα θέμα. Πρώτον  η αριστερά, τι ρόλο έπαιξε,  και …ο κόσμος γιατί ανεχότανε αυτή την φρικτή κατάσταση επί χρόνια. Όπως απεδείχθη, η αριστερά συμπεριλαμβανομένων όλων, αποτελούσε ένα συστημικό χώρο, ένα δεκανίκι του συστήματος. Διότι ένα μεγάλο μέρος των αριστερών, διοριζότανε στο δημόσιο από τα κόμματα τα αριστερά με ποσόστωση.  Έτσι λοιπόν, οι δημόσιοι υπάλληλοι αποτελούσαν ένα κομμάτι ψηφοφόρων των αριστερών και οι αριστεροί υπερασπίζονταν τα ιδιαίτερα προνόμια των δημοσίων υπάλλήλων. Δεν τους καταγγέλνανε ποτέ…

Από τον Adam Smith έως τον Μάρξ, έχει γραφτεί ότι για να υπάρξει δημόσιος τομέας και φυσικά δημόσιοι υπάλληλοι, πρέπει να υπάρχει ένα πλεόνασμα πλούτου στην οικονομία, το οποίο παράγεται φυσικά από τις παραγωγικές τάξεις. Με το πλεόνασμα αυτό χρηματοδοτείται το δημόσιο. Το οποίο δημόσιο είναι αναγκαίο ως ένα βαθμό  για να διαχειρίζεται τις διάφορες διαδικασίες τής χώρας.  Όμως στην πραγματικότητα αυτοί φτιάχναν ένα τεράστιο δημόσιο για λόγους που αναφέραμε πιο πάνω και το οποίο είναι περιττό. Αν φτάσομε στις σημερινές μέρες που υπάρχει τρομακτική οικονομική κρίση -οικονομική κρίση με την έννοια ότι υπάρχει υπερσυσσώρευση κεφαλαίων σε χέρια ολίγων (καπιταλιστών)- ούτως ώστε το δημόσιο είναι τελείως αποδυναμωμένο, οι παραγωγικές τάξεις είναι διαλυμένες και σε κατάρρευση, έχουν ένα τεράστιο οικονομικό φορτίο στην πλάτη τους να πληρώνουν τους μισθούς και τα εφ άπαξ τών δημόσιων αργόμισθων. Όσων είναι αργόμισθοι. Φυσικά και δεν είναι όλοι οι άνθρωποι. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αργόμισθοι είναι οι λιγώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι και όχι οι περισσότεροι. Η πραγματικότητα όμως, διαψεύδει από μόνη της, συχνά…

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τις ένδοξες μέρες τού Πασόκ, δασκάλα πρωτοβάθμιας ερχότανε στο σχολείο μας για να πίνει καφεδάκι. Ήταν προνομιούχα αργόμισθη. Δεν δούλευε. Υπήρχαν πάρα πολλοί τέτοιοι. Κάποτε που δούλευα στην ΕΡΤ άτομο που δούλευε στη ροή τού προγράμματος δεν πήγαινε στην οθόνη να κάνει τη δουλειά του. Καθότανε σε έναν καναπέ και ροχάλιζε. Καθημερινά αυτό… Και όταν κάποιος τού είπε “αν δεν ήσουν το καλό παιδί που είσαι, εγώ θα σε είχα καταγγείλει”, εκείνος άνοιξε τα νυσταγμένα του μάτια και απάντησε ειρωνικά “ναι, ναι, σιγά”. Γιατί είχε προφανώς κάποιο κόμμα από πίσω του.

 

 Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Share.

About Author