“Κοινωνικοί” …μισάνθρωποι

0

“Κοινωνικοί”  …μισάνθρωποι

Γράφει  ο : Spittle & Spittoon

 

Τη λέξη “κοινωνικός” (όσον αφορά στην περιγραφή προσώπου) το λεξικό του Μπαμπινιώτη την ορίζει 1. α) αυτός που σχετίζεται με την κοινωνία, τα μέλη της και τους θεσμούς της, β) αυτός που αποσκοπεί στη βελτίωση των συνθηκών ζωής σε μια κοινωνία, 2.αυτός που αναφέρεται στις σχέσεις ανάμεσα στις διάφορες ομάδες της κοινωνίας 3. αυτός που του αρέσουν οι κοινωνικές συναναστροφές : κάνει έντονη ζωή. Δεν αντιγράφω όλα όσα γράφει το λεξικό, κρατώ τα κυριώτερα σημεία.

Το λεξικό Πάπυρος της Αρχαίας, Μεσαιωνικής και Νέας ελληνικής γλώσσας –και πάλι αναφορικά με ιδιότητα ανθρώπου-, στη Νεοελληνική μόνον, – ορίζει ως κοινωνικό αυτόν που του αρέσουν οι συναναστροφές με άλλους ανθρώπους, αυτόν που πρόθυμα προσφέρει υπηρεσίες στους άλλους, αυτόν που εξυπηρετεί την κοινωνία.

Συνηθίζομε να λέμε κοινωνικό έναν άνθρωπο που κάνει  παρέα  με πολύ κόσμο, κάθε μέρα- ας πούμε. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων.Κάποιον δηλαδή που λόγω της δουλειάς του –κατά πάσα πιθανότητα- έχει την ευκαιρία να βλέπει έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων.

Οι συγγενείς τους  μα και οι ίδιοι, -θα τόχετε παρατηρήσει- περιγράφουν τους εαυτούς τους ως «πολύ κοινωνικούς» εννοώντας ότι βλέπουν ή και συνομιλούν με πλήθος κόσμου κάθε μέρα. Αναρωτιέμαι όμως, στην ηλικία που έχω φθάσει, αν αυτή η λέξη έχει χάσει τελείως το νόημά της, όταν έχω δει υποτιθέμενους «κοινωνικούς» ανθρώπους να είναι άτομα μισάνθρωπα, ζηλιάρικα, αναιδέστατα, χωρίς κανένα σεβασμό για τον συνάνθρωπο, χωρίς ίχνος αγάπης… Χαμόγελα, φωτογραφήσεις, μπλα μπλα, άπειρα τηλεφωνήματα. Μα; Τι είδους κοινωνικότητα είναι αυτή, όταν τη μισή μέρα ζουν την πιο πάνω περιγραφόμενη ζωή, και την άλλη μισή βρίζουν, συκοφαντούν,ενίοτε τα ίδια τα παιδιά τους…Εκφράζουν μίσος για συγγενείς χωρίς να τους έχουν κάνει οι τελευταίοι το παραμικρό… Όταν βρίζουν και τρέχουν στα δικαστήρια τα ίδια τους τα αδέλφια, τα ίδια τους τα παιδιά, τα ίδια τους τα εγγόνια. Τι είπατε; Δεν το πιστεύετε;  Εχω βρεθεί πολλά χρόνια μέσα σε σπίτια από λόγους επαγγελματικούς. Και με θλίψη μπορώ να σάς αναφέρω ότι έχω δει απερίγραπτα πράγματα με τα μάτια μου.’Έχω δει μητέρα που είχε δύο γιούς, (αυτή)να βρίζει τον ένα με τα χειρότερα λόγια σε όλον τον κόσμο, χωρίς να το αξίζει, ενώ να λατρεύει τον άλλο γιό της και να του χαρίζει και την περισσότερη περιουσία. Ώστε να δημιουργεί έτσι αντιπαλότητα στα δυό παιδιά τα οποία πολύ συχνά μιλούσαν ..για φόνο… Έχω δει “κοινωνικούς” ανθρώπους να απειλούν τα αριστούχα εγγόνια τους ότι θα τα αποκληρώσουν (αντί για συγχαρητήρια που είχαν έρθει πρώτα σε πανελλήνιες…). Έχω δει να αφήνουν εγγόνια στην πείνα, εν όσω οι γονείς ήταν άνεργοι…

Τί είναι τελικά η κοινωνικότητα; Συνήθως ακούμε  να χρησιμοποιούν τη λέξη εννοώντας άτομα εξωστρεφή και επιβλητικά. Εύθυμα και με δυναμικό χαρακτήρα. Χώρια που και οι τελευταίες λέξεις που  έγραψα μόλις τώρα,  για μένα είναι υπό αμφισβήτιση. Είναι θέμα “πόσους” ανθρώπους βλέπει κανείς, στην καθημερινότητά του; Επειδή, μέσα στην κοινωνία ζώντας, έχω καταλάβειο ότι  κάπως έτσι την χρησιμοιποιούν τη λέξη  αυτή, οι συνάνθρωποί μου. Ή, μήπως είναι θέμα ποιότητας; Δηλαδή κοινωνικό, εγώ θα έλεγα το σπάνιο εκείνο είδος, που είναι πάρα πολύ ευγενικός, με αληθινή αγάπη αφ ενός, και αφ ετέρου βοηθά όσο μπορεί  τους συνανθρώπους του. Αλλά, συνηθισμένη στο να αμφιβάλλω, δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι υπάρχουν και άνθρωποι που απλά δεν μπορούν να συμπεριφερθούν έτσι, παραδείγματος χάριν από έλλειψη χρόνου, ή πχ από έλλειψη υγείας. Οπότε, γιατί να κατηγορήσω κάποιους. Εννοώ δηλαδή, ότι όλοι, δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με βοήθεια προς συνάνθρωπο.  Αλλά,από την άλλη, μπορεί κάποιος άλλος, που βοηθά όντως συνανθρώπους, στους υπόλοιπους τρόπους του, να είναι ένας πάρα πολύ αγενής άνθρωπος. Και τέτοιους έχω γνωρίσει… Και πολλούς μάλιστα…

Τελικά, συχνά η λέξη αυτή μού φαίνεται κάμποσο παραπλανητική. Γι αυτό και από την νεότητά μου, έχω πάψει να την χρησιμοποιώ, μα και όταν την ακούω, γυρίζω και κοιτώ καλά -καλά όποιον την βγάζει από το στόμα του, περιμένοντας …να γνωρίσω τον υποτιθέμενο “κοινωνικό”  για τον οποίο μού μιλά…

 Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Share.

About Author