Η νοσηρότητα της “μεθόδου” της ανυποληψίας

0

                                         Η νοσηρότητα της “μεθόδου” της ανυποληψίας

Από την Ειρήνη Κουλούρη

Τί  είναι αυτό, που κάνει τους ανθρώπους να ρωτούν το φούρναρη που φτιάχνει το πιο όμορφο ψωμί της Αττικής (σας το ορκίζομαι) «έλα μωρέ, και τί κάνεις; Απλά ανακατεύεις το αλεύρι με το νερό».

Τί είναι αυτό που κάνει φοιτήτρια της κτηνιατρικής να εγκαταλείπει οριστικά και δια παντός τις σπουδές της, και να προτιμά να μη  σπουδάσει τίποτα, επειδή δεν αντέχει πια να ακούει από την κοινωνία «έλα μωρέ, δεν είσαι γιατρός τώρα, εσύ. Για… τα ζώα…».

Τί είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να λένει στην οδοντίατρο « έλα μωρέ, εσύ δεν είσαι και ακριβώς  … ΄Γιατρός΄, είσαι κάτι πιο κάτω…».

Τί είναι αυτό που κάνει τον κόσμο γύρω να λέει σε μουσικό με διάκριση «έλα μωρέ, κατώτερη σπουδή είναι αυτή…».

Τί είναι αυτό που κάνει πατέρα δύο μωρών να …. λέει στη μωρομάννα γυναίκα του «να πας να δουλέψεις, αντί να κάθεσαι εδώ μέσα και να μαλακίζεσαι».

 

Να απαντήσω; Είναι η προστυχιά και ο κομπλεξισμός της ελληνικής κοινωνίας. Είναι η κατασπάραξη από άνθρωπο σε άνθρωπο. Είναι η έλλειψη σεβασμού, είναι η ανυποληψία, που λέει κι ο Σαλαγιάννης. Όχι εκείνος που νομίσατε. Ο άλλος, ο Παναγιώτης. Αυτός που έχει προσφέρει πολλά  στους υποψήφιους φοιτητές. Και στην ψυχή μας, θεωρώ, όσων τον διαβάσαμε…

Είναι το bullying, που μοιάζει τελικά σχεδόν …νάναι σύμφυτο με την έννοια του ανθρώπου… Δυστυχώς. Αλλά δεν είναι. Δεν θέλω να το πιστέψω…

Θέλω να πιστεύω ότι είναι αποτέλεσμα της νοσηρότητας στην οποία είναι επιρρεπής η ανθρώπινη φύση. Και δεν είναι επιρρεπής στη νοσηρότητα επειδή είναι χωλή φύση, μισή, ατελής  και ανεπαρκής. Αλλά, είναι επιρρεπής στην νοσηρότητα ακριβώς, επειδή, η φύση του ανθρώπου, ο νους του, το συναίσθημά του,  είναι λεπτά.  Και χρειάζονται προσοχή και σεβασμό. Μα ζούμε σε μιά κοινωνία που διαθέτει και μπορεί να προσφέρει το εύκολο μόνο.Το αντίθετο μόνο. Αυτό που γίνεται από πρόχειρη δουλειά, από επιπόλαιη δουλειά. Κι όχι από γνώση, από υπομονή, από “λεπτή δουλειά”. Θάπρεπε νάμαστε τεχνίτες, στην καθημερινότητά μας. Αλλά είμαστε ανόητοι σκιτζήδες, στις σχέση μας με τους συνανθρώπους μας…    Κι έτσι, κολλά ο ένας τον άλλο. Τόση είναι η έλλειψη σεβασμού.

Ο λόγος που λέγονται τα πιο πάνω πράγματα, τα πιο πάνω λόγια από άνθρωπο σε συνάνθρωπο, είναι ακριβώς … της διαδικασίας της πιο πάνω κατάστασης. Είναι ακριβώς ο τρόπος που κάνει ο ένας άνθρωπος τον  άλλο, να νοσεί.  Για να ευχαριστηθεί…  Είναι ο «ύπουλος» και  υποχθόνιος τρόπος να κάνεις τον συνάνθρωπο να νοιώσει ακόμη και με τα τόσο σημαντικά πράγματα που κάνει (φούρναρης που φτιάχνει χιλιάδες είδη να ταΐσει τον κόσμο, κτηνίατρος που σώζει τις απίστευτες ψυχούλες που ονομάζονται “ζώα”, οδοντίατρος που σώζει ενίοτε και ζωές ανθρώπων, μουσικός που προσφέρει στις ψυχές τροφή. Mητέρα, που δημιουργεί νέους ανθρώπους ) να νοιώθει,  παρά  ταύτα και πάραυτα, «άχρηστος».

Είναι η διαδικασία ακριβώς, τού να αρχίσει να μισεί τον εαυτό του για το «πόσο άχρηστος είναι», εκείνος ο συνάνθρωπος ο οποίος δέχεται τις ύβρεις αυτές. Γιατί, ύβρεις είναι…. Είναι η διαδικασία  του …να πάψει να σέβεται τον εαυτό του. Είναι η διαδικασία να μισήσει τον εαυτό του. Είναι το ταλέντο μας  να καταστρέφουμε  ό,τι καλό έχει ο διπλανός μας. Το ταλέντο μας να του κάνουμε κακό. Το ταλέντο μας να του δημιουργήσουμε ψυχολογικά προβλήματα. Και εν τέλει, να τον τρελλάνουμε. Μόνο σε αυτά έχουμε ταλέντο, ιδίως εμείς, ο ελληνικός λαός.

Η λέξη «φθόνος», στο λεξικό Πάπυρος, στην ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ  γράφει τα εξής, τρομερά ενδιαφέροντα (θα προσπαθήσω να το αντιγράψω ως έχει, αν και υπάρχουν συντμήσεις):

Αβέβαιης ετυμολογίας ουσιαστικό, δηλωτικό δράσης, ενέργειας, το οποίο έχει τη μορφή ενός μεταρρηματικού παρ. σχηματισμένου από την ετεροιωμένη βαθμίδα μιας ρίζας φθεν- (πρβλ. πόνος: πένομαι, τρόπος : τρέπω).Κατά μια άποψη, το θ. φθεν- μπορεί να αναχθεί σε μια μορφή gwdh-en- της ΙΕ ρίζας  gwdh- “σπρώχνω, πληγώνω, καταστρέφω” (πρβλ. λιθουαν. gendú,gèsti “χάνομαι, καταστρέφομαι”). Kατ΄ άλλη άποψη, η λ. μπορεί να συνδεθεί με  έναν αβεστ.τ. α-yžō. nva-mna-  «αυτός που δεν ελαττώνεται, αμείωτος» και να αναχθεί, επομένως, σε μια ρίζα -με αρκτικό ηχηρό δασύ χειλοϋπερωικό gzwh– (πρβλ.φθείρω, φθίνω) όπως φαίνεται και από το σύμπλεγμα –yž– του αβεστ. τ. – με σημ. «μειώνω», οπότε  αρχικά η λ. φθόνος  θα σήμαινε  τη μείωση της αξίας κάποιου, την υποτίμησή του από ζηλοφθονία. Ωστόσο, και οι δύο αυτές απόψεις, όπως  και η σύνδεση με το ρ. θέσσασθαι «ζητώ με προσευχή, προσεύχομαι» (πρβλ. πόθος) δεν θεωρούνται  πιθανές. Ο νεοελλ.τ. φτόνος έχει προέλθει με ανομοίωση των τριβόμενων φθόγγων /f/ και /θ/. πρβλ. φθάνω : φτάνω.

 

 Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Summary
Article Name
Η νοσηρότητα της “μεθόδου” της ανυποληψίας
Description
Η νοσηρότητα της “μεθόδου” της ανυποληψίας
Author

Share.

About Author