Η μάντισσα

0

 Η Μαντίσσα

    από την : Σπυριδούλα Κοντού
Στη γειτονιά βλέπω μιά γυναίκα μικροπωλήτρια. Την πρώτη μέρα που την είδα ήταν φουλ ειρωνείες προς κάποιους ανθρώπους και τους έκανε παρατηρήσεις, πράγμα που μού κίνησε την περιέργεια ώστε  να .. αρχίσω να την παρατηρώ περισσότερο… Δεν χρειάστηκε πολύ να με βάλει σε … μελέτες…Την ίδια μέρα, μόλις μετά από  λίγη ωρίτσα είδα το εξής : δεν μάλωνε απλώς το σκύλο της. Τού απαγόρευε με ουρλιαχτά να φύγει από ένα τετραγωνικό μέτρο. Λίγο να πήγαινε πιο κει το ζωντανό, αν και όλα τα σκυλιά των ιδιοκτητών εκεί γύρω ήταν ελεύθερα να πάνε όπου θέλουν, εκείνο έπρεπε νάναι  “τύπος και υπογραμμός” δηλαδή να μένει ακίνητος σε ένα σημείο πολλές ώρες. Τού υπαγόρευε με ακρίβεια πού να σταθεί, και σε τί πόζα. Το ζώο ήταν ένα μαζεμένο, τρομαγμένο πλάσμα.
Καθόμουν και την κοιτούσα, θυμωμένη από το θέαμα,και  άρχισα να μονολογώ με τον εαυτό μου “σκέψου να είχε και παιδί αυτή, πώς θα τόχε κάνει, θα τόχει σίγουρα αποβλακώσει από τα πολλά ουρλιαχτά,  αλλά πού θα το δω εγώ ποτέ -και μπορεί και να μην έχει καν παιδί-“.  Αυτά σκεφτόμουν.
Την άλλη μέρα, την ξαναείδα. Και δεν ξέρω πώς, πρόσεξα κάτι άλλο παράξενο. Κάτι σπασμωδικές κινήσεις κεφαλής… Το κεφάλι της περιστρεφόταν κάθε ..λίγα δευτερόλεπτα γύρω γύρω, ώστε να δεί όλων των πέριξ ανθρώπων τις εκφράσεις.Μάς έπιανε έναν έναν, να μάς δει. Και μάλλιστα, με πολύ άσχημο, επιθετικό και όλο κακία βλέμμα, πανούργου ανθρώπου. Και πάλι απ την αρχή, και πάλι απ την αρχή.  Μετά απ΄αυτήν την “κίνηση”, ηρεμούσε για ελάχιστα δευτερόλεπτα, και μετά, ξανά το ίδιο. Γινόταν αυτό συνεχώς. Μιά ανάγκη δηλαδή, να ελέγχει διαρκώς το χώρο γύρω της, εννοώ τους ανθρώπους, αφ ενός, και αφ ετέρου αυτό να το χρησιμοποιεί για κάποιον βαθύτερο λόγο,  μάλλον για να μπορεί να περιορίζει το άγχος της  “οk, δεν τρέχει τίποτα γύρω μου που να ανησυχώ”. Αλλά, τρέχει “κάτι γύρω μας διαφορετικό, κάθε δευτερόλεπτο;” Παράλογο δεν είναι;  Δεν βρισκόμαστε σε  πόλη πολέμου, όπου πέφτουν βόμβες και κοιτάμε από πού θα μάς έρθει …Φαινόταν, να το εκλαμβάνει σαν <<ευφυία>> αυτό μάλιστα, το …να τους <<ελέγχει>> όλους ανά σεκόντ !  -Να νομίζει ότι τους ελέγχει, για να μιλάμε σωστά-.
Την άλλη μέρα, παρατήρησα κάτι άλλο που μού έκανε πολλή εντύπωση. Όταν έρχονταν πελάτισσες, πελάτες, σε αυτές και αυτούς, άπλωνε ένα πανέμορφο χαμόγελο διαρκείας, όλο ευτυχία. Ένα χαμόγελο, που σε κανέναν άλλο δεν προσέφερε. Ούτε σε αυτούς με τους οποίους έκανε παρέα. Είμαστε καλοί και ευγενικοί λοιπόν και ευτυχισμένοι, μόνον εκεί όπου έχουμε υλικό συμφέρον…
Και ξαφνικά, και ενώ θάχα πάρει το βλέμμα μου για αρκετή ώρα φαίνεται, πέφτει το μάτι μου (το δεύτερο κιόλας απόγεμα) σε … κάτι …”μαγικό”. Τη βλέπω να συνομιλεί με ένα κοριτσάκι γύρω στα 13-15.  Ένα παιδί μαζεμένο, μαγκωμένο, κατατρομαγμένο. Με σφιγμένο σβέρκο, προχωρούσε σκυφτό, ζαρωμένο, δυστυχισμένο, όταν λίγο αργότερα το είδα να φεύγει.
Ήταν η κόρη της.
Πόσο δύσκολο είναι να μαντέψει κανείς; Μόνο η στοιχειώδης λογική, φτάνει, για να μαντέψεις.

Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Share.

About Author