Η αδιαφορία προς το συνάνθρωπο

0

 Η ΑΡΕΤΗ & Η ΚΑΚΙΑ

 Η αδιαφορία προς το συνάνθρωπο

 

Κάκια – Προχθές στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς  μου πήγα να πάρω ψωμί. Ήταν απογευματινή ώρα χωρίς καθόλου κόσμο και εκεί μπρος από το σημείο που βρίσκονται μέσα από το διαφανές πλεξιγκλάς τα ψωμιά, ήρθε και στάθηκε μια τεράστια κοπέλα γύρω στα τριάντα. Στάθηκε ακριβώς στο κέντρο του στενού διάδρομου και δεν μπορούσα να περάσω να φύγω. Της λέω δυνατά «μπορώ να περάσω;». Τίποτα. Της ξαναλέω «να περάσω παρακαλώ;». Τίποτα. Της ξαναλέω. Τίποτα. Έκανε παράσταση… ότι δεν ακούει. Μάλλον, ήθελε να δείξει ότι   δεν με υπολογίζει. Στο  τέλος της λέω προκλητικά και πάρα πολύ δυνατά «μήπως μπορείτε να μας κάνετε την τιμή να κάνετε λίγο πιο κει, να περάσουμε, να πάμε σπίτι μας, εάν ευαρεσθείτε, παρακαλώ πάρα πολύ;» Και τότε ανταποκρίθηκε, ενώ εγώ συνέχισα στο ίδιο στυλ «ααα, σας ευχαριστώ θερμότατα». Και έφυγα.

Το έχω παρατηρήσει σε όλη μου τη ζωή, μερικοί, θέλουν να σε βάζουν στην διαδικασία να τους εκλιπαρείς, για ένα ασήμαντο πράγμα, και τότε ξαφνικά νοιώθουν ότι είναι πάρα μα πάρα πολύ σπουδαίοι.

Δεν ήταν η πρώτη φορά, μού έχει συμβεί άπειρες φορές, και πάντοτε ακολουθώ την ίδια τακτική. Την ειρωνεία δηλαδή,  στο τέλος.

 

Αρετή –Πολλές φορές πηγαίνω σε στάσεις λεωφορείων που έχουν παγκάκια, ή σε τρένα. Υπάρχουνε εκεί γύρω άνθρωποι εμφανώς εξαντλημένοι. Κι όμως, είναι μερικοί που κάθονται, βάζουν και τα πράγματά τους στο παγκάκι και κάνουνε πως δεν βλέπουνε αυτούς που έχουν ανάγκη . Όταν μάλιστα τους το πεις, θυμώνουν κι εξαγριώνονται κιόλας. Είναι μία συμπεριφορά ανθρώπων μικροαστών οι οποίοι υποφέρουν από εγωκεντρισμό και θεωρούν ότι οι άλλοι άνθρωποι είναι κατώτεροι από αυτούς ότι έχουν κάτι σαν τη … «θεία χάρη».

Σε πιο προνομιούχες μικροαστικές περιοχές οι άνθρωποι είναι πιο αδιάφοροι μεταξύ τους, και ο κοινωνικός ιστός είναι διαρρηγμένος. Δεν υπάρχει αλληλεγγύη και φιλαλληλία. Τους είναι αδιάφορο αν οι άλλοι άνθρωποι υποφέρουν ή έχουν κάποιο πρόβλημα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που το έχομε δει πολλές φορές κυρίως στην Αθήνα είναι ένας άνθρωπος λιπόθυμος στο δρόμο και να περνάνε γύρω του άνθρωποι και να του πατάνε και τα χέρια.

Ο μικροαστισμός διαφθείρει τις ψυχές τών ανθρώπων και τους κάνει ανάλγητους.

Στα λεωφορεία είναι πλήρης η αναισθησία και η αδιαφορία προς το συνάνθρωπο. Δεν ξέρω, κάτι έχει  συμβεί στον κόσμο, στον έλληνα δηλαδή με αυτά όλα τα οικονομικοκοινωνικά τα οποία έχουν την εξής επίπτωση στους ανθρώπους. Επειδή τους στερούνε την ελευθερία και την αξιοπρέπειά τους, γίνονται επιθετικοί, έχουν οργή, ξεσπάνε ο ένας επάνω στον άλλο σαν τους πιθήκους.

Την ώρα που πάνε να βγούνε οι άνθρωποι, μπουκάρουνε με μανία όλοι. Και στα λεωφορεία, και στα μετρό, παντού. Το οποίο είναι παράλογο. Τι ! Μη φύγει  το λεωφορείο; Έχει γίνει σαν μάστιγα, σαν μόδα, σαν ρεύμα. Έχεις προσέξει στο μετρό που πλέον,  φωνάζουνε από τα μεγάφωνα «αφήστε να βγαίνουνε πρώτα οι επιβάτες και μετά να μπαίνετε»; Κατά διαστήματα υπάρχουν στην κοινωνία ομαδικές συμπεριφορές…

 

 Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Share.

About Author