Δυό νεαροί αστροφυσικοί

0

Από την Ειρήνη Κουλούρη Το άρθρο αυτό το αφιερώνω στο γιό μου …..

2006 Θυμάμαι ήταν νύχτα· λίγο πριν, ή λίγο μετά τις δώδεκα. Στο τελευταίο λεωφορείο της γραμμής. Κάποια χρόνια πριν. Στη Μεσογείων, με κατεύθυνση προς τα έξω. Προχώρησα προς τα πίσω, να βρω κάθισμα. Βλέπω να κάθονται ένα πανέμορφο κορίτσι με μακριά μαλλιά, και ένα επίσης πολύ όμορφο αγόρι. Δεν ήταν ζευγάρι. Δεν φιλιόντουσαν, δεν αγκαλιαζόντουσαν. Ήταν φανερό ότι ήταν απλά φίλοι. Συμφοιτητές. Μιλούσαν με λατρεία για θέματα αστροφυσικής. Δεν καταλάβαινα τους υπολογισμούς τους. Δεν καταλάβαινα τις συζητήσεις τους.Καταλάβαινα μόνον ότι μιλούσαν με απλότητα, με σεμνότητα, με ηρεμία, με χαρά, για κάτι δύσκολο και υπέροχο. Μιλούσαν με τόση απλότητα, λες και μιλούσαν για κάτι καθημερινό. Αφού γι αυτούς, αυτή ήταν η καθημερινότητά τους. Τα θαύμασα, τα λάτρεψα. Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ, ήταν «σ΄αυτά τα ίδια καθίσματα που κάθονται αυτά τα υπέροχα παιδιά, έχουν καθίσει άτομα που το μόνο ενδιαφέρον τους είναι να βρίζουν,να μισούν, να συκοφαντούν συνανθρώπους τους. Έχουν στα ίδια καθίσματα, καθίσει άτομα που συζητούσαν για κομπίνες εις βάρος συνανθρώπων τους. Έχουν καθίσει άτομα, που η βρωμιά της ψυχής τους και του μυαλού τους, δεν τους πήγε παραπέρα από το να κουτσομπολεύουν. Δυό νεαροί υπέροχοι αστροφυσικοί, συζητούσαν για το τί συμβαίνει στο σύμπαν. Αν δεν είναι αυτό ανθρώπινο μεγαλείο, τότε ποιό είναι; Εκείνο του να σκέφτεσαι μόνον πώς θα κατασπαράξεις το χρήμα ενός λαού;

 Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Share.

About Author