Γιάννης Καψάλης : βλέπουμε πάρα μα πάρα πολλή νεολαία στο μαγαζί˙αυτό με χαροποιεί …

0

Γιάννης Καψάλης : βλέπουμε πάρα μα πάρα πολλή νεολαία

στο μαγαζί˙αυτό με χαροποιεί …

Συνέντευξη στην Ειρήνη Κουλούρη

Ειρ. -Κύριε Καψάλη, είστε γεννημένος από μουσική οικογένεια,ο παππούς σας ήταν ο κλαρινίστας Χρόνης Καψάλης και ο πατέρας σας ο -επίσης κλαρινίστας- Σταύρος Καψάλης, … γι αυτό θα ήθελα να μού πείτε μιά παιδική σας ανάμνηση, σχετιζόμενη με μουσική !

Γ. Κ. – Αυτό που θυμάμαι είναι ότι πάντα έρχονταν πολλοί τραγουδιστές στο σπίτι μου, πολλοί κλαρινίστες. Ο πατέρας μου ήταν απ΄τους ανθρώπους οι οποίοι ήταν από τότε πρώτα ονόματα στην παραδοσιακή μουσική. Πάντα όταν έρχονταν αυτοί οι άνθρωποι εγώ πήγαινα δίπλα τους, να ακούσω τί λένε. Τότε δουλεύαν και με χαρτούρα, με παραγγελιές και τα λοιπά. Θυμάμαι έντονα ότι είχε ηχητικά ο πατέρας μου, όλα τα όργανα ήταν σ΄ένα δωμάτιο μέσα κλεισμένα. Όταν πήγαιναν για δουλειά, τα φόρτωναν και φεύγαν,και πήγαινα μέσα στο δωμάτιο αυτό όταν γυρνάγανε απ΄τη δουλειά και καθόμουν εκεί ώρες και έπαιρνα το μικρόφωνο και τραγούδαγα!

Ειρ. – Με την ευκαιρία αυτή, πείτε μου κοντά σε ποιούς μουσικούς διδαχτήκατε πράγματα.

Γ. Κ. -Την Παγώνα Αθανασίου την έχω σα δεύτερη μάνα μου, γιατί δουλέψαμε μαζί. Από μικρό παιδί ήμουνα δίπλα στην Παγώνα Αθανασίου και έμαθα πάρα μα πάρα πολλά. Και τον άντρα της τον Παναγιώτη. Είχα την τιμή να δουλέψω και με τον άντρα της και με την ίδια. Είχε συγκρότημα ο πατέρας μου και δίπλα τους έμαθα πάρα πολλά. Όπως και απ΄τον μεγάλο Κώστα Τζίμα τον οποίο θεωρώ εκ των κορυφαίων τραγουδιστών τής Ελλάδος. Όχι τής Ηπείρου μόνον. Και τον Αλέκο τον Κιτσάκη, και όλους αυτούς.

Ειρ. – Έχετε πει ότι η κορυφαία στιγμή τής σταδιοδρομίας σας είναι το γεγονός ότι τραγουδήσατε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τον Νοέμβριο τού 2014. Πώς νοιώσατε;

Γ. Κ. – Απλά, είναι μιά αναγνώριση το Μέγαρο. Όταν μπήκα στην αίθουσα αυτή ένοιωσα ένα δέος, ένα ρίγος κι ήταν απ΄τις λίγες φορές που μπορώ να πω ότι μ΄έπιασε και ένα τρακ. Όμως το ξεπέρασα και ένοιωσα πολύ ωραία.

Ειρ. -Στο μέλλον; Τί σχέδια υπάρχουν; Τί ονειρεύεστε;

Γ. Κ. Το βασικώτερο είναι ότι αυτό που είχα σαν όνειρο μικρός, το πραγματοποίησα˙ δηλαδή να καταφέρω το δημοτικό τραγούδι –ό,τι δηλαδή έχω κάνει αυτή τη στιγμή- να το φτάσω στο σημείο αυτό που τό ΄φτασα. Είμαι πολύ ευχαριστημένος.Το μόνο που θέλω να ΄χω από δω και πέρα είναι την υγεία μου, τη φωνή μου, και νά ΄χω ανθρώπους δίπλα μου που μ΄αγαπάνε.

Ειρ. –Πώς νοιώσατε που εκτινάχθηκε στα ύψη λόγω τρέιλερ Botrini το τραγούδι «το μαντήλι»;

Γ. Κ. –Κύτταξε, είχε ξεκινήσει και με τα καγκέλια όλη η ιστορία αυτή και δεν είναι τυχαίο που σ΄όλα τα μαγαζιά τα λαϊκά, σ’ όλα τα club, παίζεται το μαντήλι, τα καγκέλια, το Scania, το ραβασάκι το οποίο κι αυτό για να το γνωρίσει ο κόσμος τόχει πρώτα πει ο μεγάλος -αείμνηστος -Αλέκος Κιτσάκης. Το είπε σε ρυθμό χασαποσέρβικο κι εγώ, σ΄ένα πανηγύρι στην Καρδίτσα εδώ και έξη-εφτά χρόνια το μετέτρεψα από χασαποσέρβικο στο ρυθμό που έχει τώρα και έγινε μεγάλο σουξέ πέρυσι. Βέβαια, το μαντήλι είναι εδώ και μιά τετραετία – πενταετία το πρώτο τραγούδι. Και το βασικώτερο είναι ότι δεν χάνει. Και αυτό είναι που μ΄ ευχαριστεί ˙είναι ότι το βλέπω κάθε χρόνο και πιο ανεβασμένο. Από τα τραγούδια τα οποία πιστεύω θα μείνουνε… Δηλαδή το βασικώτερο είναι να φτιάχνεις μία δισκογραφική δουλειά και να φτιάχνεις τραγούδια τα οποία θα μείνουνε για μιά ζωή. Όπως τα παλιά δημοτικά, τα Ηπειρώτικα, που όποτε και να τα τραγουδήσεις μένουνε. Αυτός είναι ο σκοπός μου κι εμένα, από δω και πέρα, να φτιάχνω τραγούδια τα οποία να μείνουν για πάντα.

Ειρ. –Φτιάχνετε και δικά σας.

Γ. Κ. – Κάποια τραγούδια· όπως το παραπονιάρα μου καρδιά, το οποίο γράφτηκε στην παρέα μας. Τα λόγια δηλαδή γράφτηκαν από μένα μαζί με έναν φίλο μου, τον Αλέκο Κοντόπουλο, όπως το «μ’ έφαγε η μικρή»το οποίο βγήκε και αυτό πάνω … στο πατάρι. Το οποίο το αφιέρωσα στη γυναίκα μου. Και πολλά άλλα τραγούδια. Πάντα βοηθάω στο στίχο και στη μουσική. Εμείς είμαστε λίγο παράξενοι. Δηλαδή μπορεί να μας έρθει η μουσική κάποια στιγμή πάνω στο πατάρι, μπορεί να μάς έρθει ο στίχος, μπορεί να μάς έρθει η πρώτη κουβέντα. Δηλαδή είναι πολλά τραγούδια τα οποία βγαίνουν μέσα από την παρέα εκεί που καθόμαστε και πίνουμε, τρώμε. Βγαίνουν δυό τρεις λέξεις οι οποίες γίνονται τραγούδι.

Ειρ. – Αν όχι όλα !

Γ. Κ. Εγώ πιστεύω έτσι είναι. Και οι περισσότεροι άνθρωποι οι οποίοι δίνουν τραγούδια,πιστεύω ότι έτσι τα γράφουν.

Ειρ. – Θα λέγατε ένα τραγούδι-όπως το βλέφαρό μου- σημερινό, έντεχνο δηλαδή, αλλά δημοτικοφανές με διανοουμενίστικο στίχο;

Γ. Κ. Γιατί όχι; Αν υπάρχει κάποιο το οποίο να με αγγίζει θα το τραγουδούσα ανά πάσα στιγμή και ώρα. Αρκεί να μού δινόταν η ευκαιρία. Όπως ένα τραγούδι το οποίο το είχα πει στην εκπομπή τού Σπύρου Παπαδόπουλου, τού μεγάλου ποιητή Γιάννη Καλπούζου «όλος ο κόσμος». Ο Γιάννης Καλπούζος είναι από τούς Μελάτες τής Άρτας. Πριν από 6-7 χρόνια σε μιά εκπομπή αφιερωμένη στούς νέους τραγουδιστές τού δημοτικού τραγουδιού, μου είχανε φέρει ένα τραγούδι, και αυτό το τραγούδι έγινε ύμνος σε εμάς, στη δικιά μας δουλειά. Ένα τραγούδι το οποίο άγγιξε τις ψυχές όλων μας, που έδινε ένα χρώμα Ηπειρώτικο αλλά και ένα χρώμα τής καινούριας γενιάς. Το οποίο είναι έντεχνο. Δείχνει το τραγούδι το δικό μας, το Ηπειρώτικο˙πολυφωνικό στην αρχή που τραγουδάω εγώ, και μετά γίνεται Πωγωνίσιο, και μετά γίνεται πάλι ακουστικό. Και τα λόγια του είναι εκπληκτικά και το βασικώτερο : είναι ενός μεγάλου ποιητή. Τού Γιάννη Καλπούζου.

Ειρ. – Κύριε Καψάλη σάς ευχαριστώ πάρα πολύ.

Γ. Κ. Θέλω να πώ χρόνια πολλά σ΄όλον τον κόσμο, καλή χρονιά, με υγεία. Δουλειές στο δημοτικό τραγούδι γίνονται στο κέντριο Αγρίμια. Δουλειές πολύ παλιές. Και πραγματικά τα κλαρινάδικα γεμίσαν από κόσμο. Και βλέπουμε πάρα μα πάρα πολλή νεολαία εκεί στο μαγαζί. Με χαροποιεί…

 Το περιοδικό δεν συμφωνεί απαραίτητα με τα γραφόμενα από έκαστο αρθρογράφο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση άρθρου ή τμήματος άρθρου χωρίς την αναφορά του ονόματος του περιοδικού και του ονοματεπώνυμου ή ψευδώνυμου του αρθρογράφου.

Summary
Photo ofΓιάννης Καψάλης
Name
Γιάννης Καψάλης
Nickname
(Γιάννης Καψάλης)
Job Title
Τραγουδιστής

Share.

About Author